เธอเดินไปกลางห้องผ่าตัด ใช้เท้าขีดแบ่งพื้นที่ต่าง ๆ ลงบนพื้นเป็นภาพร่าง
“ตรงนี้ ตรงประตูทางเข้า คือเขตกันชน ก่อนเข้าห้องผ่าตัด ทุกคนต้องถอดรองเท้าที่ใส่มาจากข้างนอกตรงนี้ แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะสำหรับใช้ในห้องผ่าตัดโดยเฉพาะ”
“จากนั้นก็เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดปลอดเชื้อ สวมหมวกและหน้ากากอนามัย สุดท้ายต้องผ่านขั้นตอนล้างมือฆ่าเชื้อ จึงจะเข้าไปในเขตผ่าตัดแกนกลางได้”
“แบ่งเขตทุกส่วนอย่างเคร่งครัด ให้บุคลากรเคลื่อนที่ทางเดียว! เข้าได้ แต่ออกไม่ได้! หากออกไปแล้วอยากกลับเข้ามาอีก ก็ต้องทำขั้นตอนฆ่าเชื้อใหม่ทั้งหมด! สิ่งนี้เรียกว่าอะไร? เรียกว่าการสร้าง ‘ม่านกั้นเชื้อโรค’!”
“นี่...” ซุนฉางชิงฟังจนดวงตาเป็นประกาย
คำอธิบายนี้แปลกใหม่มาก! แต่ตรรกะชัดเจน หลักการก็เข้าใจง่าย! เหมือนตอนทำสงคราม สร้างแนวป้องกันขึ้นมาทีละชั้น เพื่อกันศัตรูออกไป!
ที่สำคัญที่สุดคือ การปรับเปลี่ยนเหล่านี้แทบ...ไม่ต้องใช้เงินเลย! เพียงแค่วางระเบียบและบังคับใช้อย่างเคร่งครัดเท่านั้น!
“แค่นี้ก็ลดได้สามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วหรือ?” หลี่เจี้ยนเย่ยังไม่ยอมรับ พูดเสียงแข็งว่า “นี่มันก็แค่พูดเอาง่าย ๆ วางแผนบนกระดาษเท่านั้น!”
“นี่เป็นเพียงก้าวแรก ลดได้สิบเปอร์เซ็นต์” เจียงซูหรงไม่แม้แต่จะมองเขา แล้วชูนิ้วที่สองขึ้นทันที
“ข้อสอง ควบคุมอุปกรณ์”
เธอเดินไปข้างรถเข็นเครื่องมือแพทย์ ชี้ไปยังถาดเครื่องมือที่จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ในสายตาเธอกลับดูยุ่งเหยิง
“ผู้อำนวยการหลี่ ผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบหนึ่งครั้ง ตั้งแต่ผ่าเปิดผิวจนถึงเย็บปิดแผล ต้องใช้เครื่องมือกี่ชนิด?”
“สักสิบกว่าถึงยี่สิบชนิดมั้ง” หลี่เจี้ยนเย่ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเธอคิดจะทำอะไรอีก