ลูกเหรอ?
สมองของเขาดังวูบขึ้นมาทันที ก่อนจะขาวโพลนไปหมด
เขาค้างอยู่ในท่านั้น ทุกการเคลื่อนไหวหยุดชะงักในพริบตา ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ เหลือเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
“คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เสียงของเสี่ยวจ้านแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ เขาดันตัวขึ้นเล็กน้อย ถอยห่างออกมา แล้วก้มมองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง
ใต้แสงไฟสลัว แก้มของเธอแดงระเรื่อ ปอยผมตรงหน้าผากชื้นเหงื่อและแนบอยู่กับผิวเนียนผ่อง ดวงตาคู่นั้นที่มักมีแววเจ้าเล่ห์อยู่เสมอ ตอนนี้กลับใสกระจ่างราวกับสายน้ำพุ
เจียงซูหรงไม่พูดอะไร เพียงยกมือขึ้น ค่อย ๆ นำมือใหญ่ข้างที่ยังสมบูรณ์ของเขาไปวางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง
ผิวใต้ฝ่ามืออุ่นและนุ่มนวล
แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้หัวใจของเสี่ยวจ้านหดเกร็งอย่างแรง
“ฉันบอกว่า” เจียงซูหรงมองเขา เอ่ยช้า ๆ ทีละคำ เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนราวกับเคาะลงบนหัวใจของเขา “คุณกำลังจะได้เป็นพ่อแล้ว”
ลมหายใจของเสี่ยวจ้านปั่นป่วนไปหมด
พ่อเหรอ?
เขาน่ะหรือ?
คำคำนี้ช่างห่างไกลและแปลกใหม่สำหรับเขาเหลือเกิน
แผนชีวิตของเขามีเพียงกองทัพ ภารกิจ ระเบียบวินัย และความรับผิดชอบ
การแต่งงานก็เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายอยู่แล้ว ตอนนี้ในเรื่องเหนือความคาดหมายนั้น กลับมีเด็กคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกหรือ?
“เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?” เขาถามออกไปแทบจะทันที น้ำเสียงสั่นไหวโดยที่ตัวเองยังไม่ทันรู้ตัว