ปลายนิ้วเรียวบางนั้นแตะลงบนผิวผ้าพันแผลอันหยาบกระด้างอย่างแผ่วเบา แฝงแววหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
ร่างของเสี่ยวจ้านพลันแข็งทื่อ
เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวแทบจะทันทีโดยไม่รู้ตัว หลบมือเธอ
ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นมีแววตื่นตะลึงวาบผ่าน ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น
“แค่แผลถลอกภายนอก ไม่เป็นไร”
เขาเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่ากว่าเมื่อครู่อยู่หลายส่วน ราวกับถูกกระดาษทรายขัดเกลา
ความลับทางทหาร เขาไม่มีทางเปิดเผยแม้แต่น้อย
นิ้วของเจียงซูหรงชะงักกลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะชักกลับอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ
รู้อยู่แล้วว่าพระเอกไม่มีความรู้สึกกับอดีตภรรยาตัวประกอบ แต่ไม่คิดว่าเขาจะต่อต้านขนาดนี้
ต่อต้านแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ไม่ว่าแขนจะบาดเจ็บหรือขาหัก ขอแค่เขายังมีชีวิตและยืนอยู่ตรงนี้ แผนของเธอก็ต้องดำเนินต่อไป
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
“ฉันได้ยินจากนายพันตรีหวังเหมือนกันว่าพอคุณกลับหน่วยก็ออกไปปฏิบัติภารกิจเลย คิดว่าคงไม่ทันยื่นคำร้องแต่งงาน ไม่เป็นไร ตอนนี้ค่อยไปยื่นก็ได้ อย่างมากก็แค่ต้องรอเพิ่มอีกหนึ่งเดือน!”
“ที่รัก ฉันรอไหว”
เธอก้าวเข้าไปหาเขาตรง ๆ คล้องแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของเขา แล้วแนบชิดกับอกตัวเอง
“เดินทางไปกลับทีหนึ่งก็ทั้งเสียเงินเสียเวลา แถมกลับไปยังต้องให้คนอื่นนินทา ฉันออกมาทั้งทีแต่แต่งงานไม่สำเร็จ แล้วจะเอาหน้าอะไรไปอยู่บ้านคุณกับพ่อแม่ล่ะ?”
“เขาว่ากันว่าแต่งกับสามีก็ต้องตามสามีไปไม่ใช่เหรอ? ยังไงฉันก็ไม่สน คุณอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามไปที่นั่น”