วันรุ่งขึ้น เจียงซูหรงกับวังอี้ป๋อก็ถือแผนปรับปรุงที่เจียงซูหรงตั้งชื่อว่า “ผู้พิชิตบ้านเห็ด” เดินเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าแผนกส่งกำลังบำรุงนามสกุลจางแห่งฝ่ายส่งกำลังบำรุง กองพันหลัก
หัวหน้าแผนกจางเป็นชายอ้วนที่ดูร่าเริงอยู่เสมอ ทว่าเมื่ออ่านแบบแปลนจนจบ โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินเจียงซูหรงเสนอว่าจะไป “เก็บของเก่า” ที่โรงงานเหล็ก ทั้งยังจะจัดให้เหล่านายทหาร “ลงมือทำเอง พอกินพอใช้” ดวงตาหยีที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มคู่นั้นก็ฉายแววลังเลขึ้นมาบ้าง
“น้องเจียงคอมมาดใหม่ ความคิดของเธอนี่...กล้าหาญจริง ๆ” หัวหน้าแผนกจางลูบคาง พลางเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง “จัดให้นายทหารเข้าร่วมแรงงานน่ะไม่มีปัญหา สมัยเหยียนอานพวกเราก็ทำกันแบบนี้ แต่จะไปเอาวัสดุที่โรงงานรัฐขนาดใหญ่คัดทิ้งแล้ว...เกรงว่าจะไม่ถูกระเบียบนะ”
“หัวหน้าแผนกจาง ระเบียบเป็นสิ่งตาย แต่คนยังมีชีวิตนี่คะ” เจียงซูหรงรับคำทันที “พวกเราไม่ได้ไป ‘ขอ’ แต่ไป ‘ร่วมมือ’ โรงงานเหล็กมีท่อเก่า ๆ กองอยู่ตั้งมากมาย วางไว้ก็เปลืองที่ โดนแดดโดนฝน สุดท้ายก็ต้องขายเป็นเศษเหล็กอยู่ดี พวกเราช่วยพวกเขากำจัด ‘ขยะอุตสาหกรรม’ ส่วนพวกเขาก็สนับสนุนการก่อสร้างกองทัพ นี่เป็นผลประโยชน์ที่ได้ทั้งสองฝ่าย เป็นแบบอย่างของความสามัคคีระหว่างทหารกับประชาชน! ถ้าทำเรื่องนี้สำเร็จแล้วลงหนังสือพิมพ์ ก็จะเป็นตัวอย่างเชิงบวกที่ยอดเยี่ยมเลยนะคะ!”
เพียงไม่กี่ประโยค เธอก็ยกระดับการ “เก็บของเก่า” ให้กลายเป็น “การร่วมกันสร้างความสัมพันธ์ระหว่างทหารกับประชาชน” และ “การประชาสัมพันธ์ทางการเมือง” ไปเสียแล้ว
หัวหน้าแผนกจางถูกเธอพูดจนมึนงง สุดท้ายก็เผลอคล้อยตาม ตบต้นขาตัวเองดังฉาดแล้วเอ่ยว่า “ได้! ทำตามที่เธอว่าเลย! ฉันจะโทรศัพท์ไปหาผู้จัดการโรงเหล็กแซ่วังที่อวิ๋นเฉิงด้วยตัวเอง ให้เขาช่วยสนับสนุนงานของพวกเธอ!”
ทุกอย่างราบรื่นเกินคาด แต่ก่อนที่เจียงซูหรงกับวังอี้ป๋อจะทันได้ดีใจ แขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งก็พรวดพราดเข้ามา
เขาคือหลี่เหวยตง รองผู้บังคับกรมแห่งกองพัน 542