หุ่นเชิด!
กระบอกเสียง!
สองคำนี้ราวกับสายฟ้าสองสาย ฟาดผ่าหมอกในสมองของหลี่เจี้ยนเย่จนกระจ่างในพริบตา!
เขาตบต้นขาตัวเองดังฉาด ดวงตาเป็นประกาย!
“ผมว่าแล้ว! ผมว่าในเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ!”
เขาเดินวนไปมาในห้องทำงานอย่างตื่นเต้น ความอัดอั้น ความโกรธ และความอัปยศอดสูทั้งหมดที่เคยเผชิญ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความฮึกเหิมของคนที่ ‘มองแผนการออก’!
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง! เป็นแบบนี้นี่เอง!
หลี่เจี้ยนเย่อย่างเขาไม่ได้แพ้ให้ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง แต่ถูกลากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่เขาไม่รู้เรื่องด้วย! เขาถูกหลอกให้เป็นตัวตลก!
คำอธิบายนี้ช่วยรักษาศักดิ์ศรีในวิชาชีพที่กำลังสั่นคลอนของเขาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ดีนี่... ดีจริง ๆ ซุนฉางชิง! ดีจริง ๆ เชียนตงไห่!” หลี่เจี้ยนเย่กัดฟันเอ่ย “เพื่อผลักดันการปฏิรูป ถึงกับใช้วิธีสกปรกต่ำช้าแบบนี้! พวกคุณเห็นผมหลี่เจี้ยนเย่เป็นอะไร? เป็นหินให้เหยียบขึ้นไปหรือไง?!”
เมื่อเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์แล้ว หลินหวานก็ลุกขึ้นอย่างถูกจังหวะ สีหน้าแฝงความไม่สบายใจอยู่บ้าง
“ผู้อำนวยการหลี่ คุณ... คุณอย่าเพิ่งโมโหไปเลยค่ะ ที่ฉันพูดก็แค่เดาสุ่ม ๆ เชื่อถือไม่ได้หรอกค่ะ... อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะคะ”
เธอพูดพลางค่อย ๆ ถอยหลังไปเงียบ ๆ
“ฉัน... ฉันแค่เห็นคุณโกรธ ก็เลยรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนค่ะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ฉัน... ฉันขอตัวออกไปทำงานก่อนค่ะ”
พูดจบ เธอก็รีบเดินออกจากห้องทำงานราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่กำลังตกใจ ยังไม่ลืมปิดประตูเบา ๆ อย่างเอาใจใส่