ภาพแผ่นหลังของหลิวกวงเหรินที่หนีเตลิดไป ช่างเหมือนมีน้ำป่าและสัตว์ร้ายไล่ตามอยู่ข้างหลัง จนเจียงซูหรงอดหัวเราะไม่ได้
ผู้ชายคนนี้นี่ เป็นหนอนหนังสือจริง ๆ
ทั้งไร้เดียงสา ซื่อตรง แถมยังน่ารักตรงที่ไม่รู้จักพลิกแพลงอีกด้วย
เธอถอนสายตากลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววครุ่นคิด
ผลักคนซื่อ ๆ แบบนี้ไปให้หลินหวาน ผู้หญิงที่มีแผนการลึกล้ำขนาดนั้น จะไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ
ผู้หญิงอย่างหลินหวานน่ะ ฝีมือชั้นสูงอยู่แล้ว ส่วนหลิวกวงเหรินที่คิดอะไรตรงไปตรงมาแบบนี้ เกรงว่าจะถูกเธอปั่นหัวจนอยู่หมัด สุดท้ายอาจไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ในนิยายต้นฉบับ เขาไม่ใช่ถึงขั้นเสียชีวิตเพราะหลินหวานหรอกหรือ
จริงด้วย
เจียงซูหรงถอนหายใจเบา ๆ แล้วส่ายหน้า
ช่างเถอะ เรื่องความรักของคนอื่น เธอเข้าไปยุ่งให้น้อยไว้ดีกว่า
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเธอ คือปกป้องลูกของตัวเอง รักษาผู้ชายของตัวเองไว้ และตั้งหลักปักฐานในกองทัพแห่งนี้ให้มั่นคง
ส่วนหลิวกวงเหริน ค่อยดูสถานการณ์แล้วกัน
……
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวกวงเหรินก็มาปรากฏตัวที่ชั้นล่างของส่วนรับรองตรงเวลา
ดูเหมือนเขาจะหายจากความกระอักกระอ่วนเมื่อคืนไปหมดแล้ว กลับมาเป็นคนอ่อนโยนและเป็นมืออาชีพเหมือนเดิม
เขาสวมเสื้อคลุมขาวสะอาดสะอ้าน มือหนึ่งถือสมุดบันทึก อีกมือถือปากกาหมึกซึม สีหน้าจดจ่อ ไม่เหลือเค้าความลนลานจากเมื่อคืนให้เห็นแม้แต่น้อย
“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณที่ปรึกษาเจียง” พอเห็นเจียงซูหรงเดินลงมา เขาก็เดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
“สวัสดีค่ะ คุณหมอหลิว” เจียงซูหรงพยักหน้าตอบ