เจียงซูหรงเริ่มยุ่งวุ่นวายขึ้นมาอย่างเต็มตัว
งานระบบระบายน้ำของโรงพยาบาลกองเข้าสู่ช่วงสำคัญที่สุด ทั้งการวางท่อและการอุดรอยต่อ เธอแทบจะย้ายบ้านไปอยู่ที่ไซต์งานแล้ว
ทุกวันเธอออกจากบ้านตอนน้ำค้างยามเช้ายังเกาะพราว และกลับมาพร้อมแสงจันทร์ ร่างกายมีกลิ่นดินกับเหงื่อติดอยู่เสมอ
ส่วนเสี่ยวจ้าน วันพักฟื้นของเขาผ่านไปอย่างทั้งสบายใจและกระวนกระวาย
ที่สบายใจก็คือ ภรรยาตัวน้อยที่ทำให้จิตใจเขาปั่นป่วนอยู่เสมอ ตอนนี้ได้กลายเป็นคุณนายเสี่ยวอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว
เธอจะมาตรงเวลาอาหารทุกวัน หิ้วกล่องข้าวเก็บความร้อนมาปรากฏตัวในห้องพยาบาล ราวกับนกนางแอ่นที่คอยป้อนอาหารลูกนก
ส่วนที่กระวนกระวายก็คือ เธอปรากฏตัวแค่ตอนอาหารสามมื้อเท่านั้น
ป้อนข้าวเขาเสร็จ กำชับสองสามคำว่า “ห้ามขยับซี้ซั้ว” “พักผ่อนให้ดี” แล้วก็รีบออกไปยัง “สนามรบ” ของตัวเองราวกับสายลม
ในห้องพยาบาลทั้งห้อง นอกจากกลิ่นหอมของอาหารที่เธอนำมา ก็เหลือเพียงเขาคนเดียว
เที่ยงวันนั้น เจียงซูหรงก็หิ้วกล่องข้าวมาอีกครั้ง
“วันนี้ฉันทำซุปแป้งก้อนให้คุณ ข้างในใส่ไข่ดาวน้ำไว้สองฟอง แล้วยังใส่ผักหั่นฝอยด้วย รีบชิมสิ!”
เธอเปิดกล่องข้าวอย่างภาคภูมิใจ กลิ่นหอมสดชื่นก็ฟุ้งกระจายออกมาทันที
เสี่ยวจ้านพิงหัวเตียงอยู่ แต่สายตาไม่ได้มองกล่องข้าว กลับจับจ้องใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อเพราะรีบร้อนเดินทางของเธอ