หลิวกวงเหรินตัวแข็งค้างอยู่นอกช่องประตู
เสียงอ่อนโยนนั้นราวกับเข็มเล่มเล็ก ๆ ทิ่มตรึงเขาไว้ตรงหน้าประตู
เขางุนงงไปหมด ไม่รู้ควรเข้าไปหรือถอยออกมาดี
“คุณหมอหลิว?”
เสียงของเจียงซูหรงดังขึ้นอีกครั้งจากในห้องพยาบาล คราวนี้แฝงความสงสัยไว้อย่างพอเหมาะ
หลิวกวงเหรินสูดหายใจลึก รู้ว่าตัวเองหลบไม่พ้นแล้ว เขาจึงจำใจดันประตูที่แง้มอยู่เข้าไป
“คุณ... คุณที่ปรึกษาเจียง ผม... ผมเพิ่งกลับมา เห็นไฟในห้องคุณยังเปิดอยู่ ก็เลยคิดจะเข้ามาดูว่าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า”
เขาพูดอธิบายอย่างตะกุกตะกัก สายตาล่อกแล่ก ไม่กล้าสบตาเจียงซูหรงเลย
แต่เจียงซูหรงกลับทำเหมือนไม่เห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเขา เธอปิดคู่มือข้อบังคับในมือเบา ๆ วางลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา
“คุณหมอหลิว เชิญเข้ามาสิคะ พอดีมีบางจุดที่ฉันยังอ่านไม่เข้าใจ อยากขอคำแนะนำจากคุณอยู่พอดี”
ท่าทีของเธอเปิดเผยและสงบนิ่ง ราวกับคนที่แอบมองอยู่ตรงช่องประตูเมื่อครู่ไม่มีตัวตน
แต่ยิ่งเธอทำตัวเป็นปกติ หลิวกวงเหรินก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องพยาบาล แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ไกลจากเตียงที่สุด หลังตรงแน่ว มือทั้งสองวางไว้บนเข่าอย่างเรียบร้อย รอให้เจียงซูหรงถาม
“คุณที่ปรึกษาเกรงใจเกินไปแล้วครับ มีคำถามอะไรก็ถามได้เลย”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ” เจียงซูหรงหยิบคู่มือข้อบังคับเล่มหนาขึ้นมา เปิดไปหน้าหนึ่งอย่างลวก ๆ แล้วชี้ไปยังข้อความช่วงหนึ่ง