“นี่ก็เป็นแหล่งปนเปื้อนขนาดใหญ่เหมือนกัน”
น้ำเสียงของเจียงซูหรงจริงจังขึ้น
“เครื่องมือหนึ่งห่อใหญ่ ยิ่งเปิดห่อนาน ก็ยิ่งสัมผัสอากาศนาน ความเสี่ยงที่จะปนเปื้อนก็ยิ่งสูง”
“อีกอย่าง การผ่าตัดหนึ่งครั้งไม่ได้ใช้เครื่องมือมากขนาดนั้น แล้วของที่เหลือจะทำยังไง? ห่อกลับไปส่งฆ่าเชื้อใหม่อีกหรือ? เปลืองทั้งแรงงานและทรัพยากร”
เธอพูดพลางวาดห่อเล็ก ๆ หลายห่อลงบนกระดาษ
“ต่อไปต้องจัดเครื่องมือแยกประเภทแล้วห่อเป็นชุด เช่น ชุดผ่าตัดไส้ติ่ง ชุดผ่าตัดตัดถุงน้ำดี ชุดล้างแผลและเย็บปิดแผล... จัดเครื่องมือที่จำเป็นตามประเภทการผ่าตัด แล้วห่อและฆ่าเชื้อให้เรียบร้อย”
“หมอต้องผ่าตัดอะไร พยาบาลก็หยิบชุดที่ตรงกันมาให้ เปิดแล้วใช้ได้เลย พอใช้เสร็จก็เก็บทั้งชุดกลับไปพร้อมกับเครื่องมือที่ปนเปื้อน แบบนี้ไม่เพียงลดการปนเปื้อน แต่ยังเพิ่มประสิทธิภาพได้มากด้วย”
“อีกอย่าง เส้นทางการล้างกับการฆ่าเชื้อต้องแยกจากกัน”
เธอวาดลูกศรสองเส้น เส้นหนึ่งชี้ไปยังเขตล้าง อีกเส้นชี้ออกมาจากเขตฆ่าเชื้อ
“เครื่องมือที่ปนเปื้อนเข้ามาทางประตูนี้ ล้าง ทำให้แห้ง ห่อ ฆ่าเชื้อ แล้วออกทางอีกประตูหนึ่ง เข้าสู่ห้องเก็บของปลอดเชื้อ”