หมอเฉินมีประสบการณ์มากมาย น้ำเสียงตอนซักประวัติอ่อนโยนและละเอียดถี่ถ้วน
“ประจำเดือนครั้งสุดท้ายมาวันไหน”
“สองเดือนก่อน วันที่สิบสองพฤษภาคมค่ะ” เจียงซูหรงตอบอย่างชัดเจน
“อืม ถ้าคิดดูก็สองเดือนแล้ว” หมอเฉินพยักหน้า จดลงสมุด “ช่วงนี้มีอาการไม่สบายอะไรไหม เช่น คลื่นไส้ อยากอาเจียน หรืออยากกินของเปรี้ยวของเผ็ดเป็นพิเศษหรือเปล่า”
เจียงซูหรงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ก็ปกติดีค่ะ แค่ง่วงมาก ง่วงง่ายไปหน่อย”
“เป็นเรื่องปกติ” หมอเฉินยิ้ม แล้วหยิบสายวัดแบบนิ่มออกมา พลางบอกให้เจียงซูหรงลุกขึ้นยืน “มา ฉันจะวัดรอบท้องกับความสูงของมดลูกให้ แล้วทำบัตรฝากครรภ์”
เสี่ยวจ้านนั่งอยู่บนวีลแชร์ เงียบกริบตลอดเวลา แต่ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไม่กะพริบ สีหน้าจดจ่อราวกับกำลังเข้าร่วมการประชุมทหารครั้งสำคัญ
ตอนหมอเฉินถือสายวัดทาบลงบนท้องของเจียงซูหรง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“คุณหมอ เธอ...เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” ในที่สุดเขาก็อดถามไม่ได้ น้ำเสียงตึงเครียด
หมอเฉินกับเจียงซูหรงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ไม่เป็นไร แค่จดบันทึกตามปกติ” หมอเฉินอธิบายอย่างอ่อนโยน “สหายเสี่ยว อย่าเกร็งไปเลย ภรรยาคุณสุขภาพแข็งแรงดี เพิ่งเริ่มตั้งครรภ์ ท้องยังไม่ออกเลยด้วยซ้ำ”
แก้มของเสี่ยวจ้านร้อนผ่าว เขาเม้มปาก ไม่พูดอะไรต่อ แต่ท่าทางตึงเครียดนั้นไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
เจียงซูหรงเปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้วกลับมานั่งบนเก้าอี้ มองท่าทางราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูของเขาแล้วรู้สึกทั้งขบขันทั้งอบอุ่น
คนโง่นี่
“เรียบร้อย ทุกอย่างปกติดี” หมอเฉินจดข้อมูลเสร็จ วางปากกาลง แล้วหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก