โรงพยาบาลใหญ่ประจำเขตทหารเมืองหลวง ห้องพยาบาลพิเศษ
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในอากาศ ฉุนจนแทบหายใจไม่ออก
เว่ยกัวตงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาวราวหิมะ ทั่วร่างเสียบสายต่าง ๆ ที่ใช้พยุงชีวิตเอาไว้
ใบหน้าที่มักมีแววหม่นเศร้าและขลาดกลัว บัดนี้ซีดขาวไร้ชีวิตชีวา
ขาทั้งสองข้างใส่เฝือกหนาและถูกแขวนลอยอยู่สูง
กระสุนสองนัดนั้นแม้ไม่ได้พรากชีวิตเขาไป แต่ก็ทำให้กระดูกขาทั้งสองข้างหัก
หมอบอกว่า ต่อให้รักษาชีวิตไว้ได้ ช่วงครึ่งหลังของชีวิตเขาก็ต้องอยู่บนรถเข็นเท่านั้น
เจียงซูหรงยืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย มองเขาเงียบ ๆ
ใบหน้าเธอไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ดวงตาที่เคยร้องไห้จนบวมแดง บัดนี้กลับมาเย็นชาเหมือนเช่นวันวาน
หลิวชิงซานยืนอยู่ข้างเธอ
“หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาก็เอาแต่เรียกชื่อคุณไม่หยุด” หลิวชิงซานถอนหายใจ “เขาบอกว่าอยากเจอคุณอีกสักครั้งก่อนตาย”
“ฉันไม่ได้มาเพื่อเจอเขา” เจียงซูหรงเอ่ย น้ำเสียงสงบนิ่ง “ฉันมาถามเขาสองสามข้อ”
หลิวชิงซานพยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ
เขารู้ว่าหญิงสาวที่ดูเหมือนอ่อนแอคนนี้ ซ่อนบาดแผลที่ลึกยิ่งกว่าใครไว้ในใจ