หม่าจื่อเพิ่งเห็นด้วยตาตัวเองจากฝั่งตรงข้ามถนน เห็นหม่าเปียวพาคนบุกเข้าไปในสถานีตำรวจ เห็นเสียงปืนหนาแน่นดังสนั่นจากในสถานี
เห็นหม่าเปียวตัวเปื้อนเลือดวิ่งหนีออกมา เห็นหม่าเปียวถูกปืนหลายสิกกระบอกยิงพร้อมกันจนร่างพรุน
หม่าจื่อตกใจจนขาอ่อน เดินซวนเซวิ่งเข้าไปในตู้โทรศัพท์ นิ้วมือสั่นเทาหมุนเลขหมาย
โทรศัพท์ยังไม่ทันต่อสาย เขาได้ยินเสียงรอสัญญาณดังตึ๊ดๆ จากหูฟัง แล้วจากเงาสะท้อนในกระจกตู้โทรศัพท์ เขาก็เห็นเงาดำๆ หลายร่าง
นอกตู้โทรศัพท์ มีคนแต่งเครื่องแบบตำรวจสีดำหลายคนยืนอยู่ใต้โคมไฟถนน มองมาที่เขา
ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับเข้าใกล้ พวกเขายืนนิ่งเฉย เหมือนแมวมองหนูที่หมอบอยู่มุมหนึ่ง
นิ้วของหม่าจื่อแข็งทื่ออยู่บนแป้นหมุน เขารู้สึกได้ว่าหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผากลงมา เข้าตาจนแสบต้องกระพริบตา
หม่าจื่อไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้ามองออกไปข้างนอก แม้แต่จะวางหูฟังลงก็ไม่กล้า เขาค่อยๆ ยกหูฟังออกจากหู วางเบาๆ ลงบนขาตั้ง แล้วผลักประตูตู้ออก
ลมกลางคืนพัดเข้าไปในตู้โทรศัพท์จนเขาสะท้าน
หม่าจื่อยกมือทั้งสองขึ้น ใบหน้าบีบรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ "ท่านสารวัตร... ผมแค่จะมาโทรศัพท์... แค่ผ่านทาง... จริงๆ นะ ไอ้พวกนั้นผมไม่รู้จัก... ผมแค่..."
เซินรั่วหลานยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่รอให้เขาพูดจบ นางยกเท้าขวา เตะเข้าที่ท้องของหม่าจื่ออย่างจัง