ถึงเวลาแล้ว
หลี่เส้าเจ๋อยืนอยู่บนขั้นบันได มองดูกลุ่มคนจำนวนมากที่อยู่เบื้องหน้า สีหน้าเหมือนกับมองดูมดย้ายบ้านไม่มีความแตกต่างอะไร
หลี่เส้าเจ๋อยกมือขึ้น: "ยิง"
พวกตำรวจที่ได้ยินคำสองคำนี้ เหมือนถูกปลดเปลื้องพันธนาการ ต่างพรึบพรั่นถอยไปสองข้าง เปิดมุมยิงให้
ปืนไรเฟิลของตำรวจสองแถวบนขั้นบันไดยิงพร้อมกัน
ปัง! ปัง! ปัง!
ปากกระบอกปืนยาวฮั่นหยางพ่นเปลวไฟอันเจิดจ้าออกมาเป็นแถว กระสุนปืนพุ่งเข้าสู่กลุ่มคนพร้อมเสียงหวีดหวิวแหลมคม
คนแถวหน้าที่กั้นอยู่ด้านหน้าล้มลงราวกับใบไม้ร่วง
บางคนที่หน้าอกแตกเป็นดอกไม้สีแดงส่งเสียงครางอู้อี้แล้วหงายหลังล้มลง บางคนที่ต้นขาถูกยิงร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วคุกเข่าลง
บางคนที่บ่ามีรูทะลุเป็นรูเลือดทั้งคน ถูกแรงกระแทกของกระสุนปืนพัดจนไปชนคนข้างหลังล้มไปหลายคน
เสียงปืนไม่หยุด
ตำรวจยิงเสร็จก็รีบขึ้นลำอย่างรวดเร็ว ต่อเนื่องยิงต่อไปโดยไม่ขาดตอน
กระสุนปืนกวาดไปทั่วกลุ่มคนราวกับฝนที่เทลงมา เสียงกรีดร้องระเบิดขึ้นที่หน้าประตูสถานีตำรวจ
หวังเฉียงทั้งคนมึนงง ปากของเขาอ้าค้าง ตาเบิกกว้าง มองดูเงาคนที่ล้มลงเป็นแถวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ พื้นดินมีคนนอนอยู่แล้วยี่สิบสามสิบคน
ในหัวของหวังเฉียงเหลือเพียงความคิดเดียว! บ้าไปแล้ว ไอ้คนแซ่หลี่นี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ!
เขากล้ายิงได้ยังไง? คนเหล่านี้ล้วนเป็นชาวบ้าน ไม่ใช่พวกนักเลงของแก๊ง เขากล้ายิงชาวบ้านได้ยังไง?
ขาของหวังเฉียงเริ่มสั่น เขาอยู่ในแก๊งขวานฟ้ามาหลายปี เคยเห็นคนโหดร้าย แต่ไม่เคยเห็นคนโหดร้ายขนาดนี้