ห้องทำงานผู้บังคับการ
หลี่เส้าเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา มือถือรายงานการลาดตระเวนที่เฉินจวี้เพิ่งส่งมา กำลังเปิดอ่านทีละหน้าอย่างใจเย็น
ในรายงานเขียนว่าวันนี้ในเขตปกครองจับพวกอันธพาลที่ฉวยโอกาสก่อเหตุได้อีกกว่าสิบคน ล้วนเป็นพวกกระจอกที่หนีไม่ทัน ส่วนหัวโจกตัวจริงจับไม่ได้สักคน
หลี่เส้าเจ๋อวางรายงานลงบนโต๊ะกาแฟ ยกแก้วเคลือบขึ้นจิบชา
ประตูถูกผลักเปิดออก
ซ่งเฉียนเดินเข้ามา วันนี้เธอสวมฉีเผาสีเรียบ พื้นสีขาวนวลปักลายกล้วยไม้สีฟ้าจาง ๆ ตัวฉีเผาตัดเย็บได้กระชับรับกับรูปร่างของเธอพอดี
ซ่งเฉียนถือถาดชาจื่อซา บนถาดมีกาน้ำชาจื่อซาหนึ่งใบและถ้วยชาสองใบ
เธอเดินมาที่หน้าโซฟา แล้วนั่งลงข้าง ๆ หลี่เส้าเจ๋อตรง ๆ ระหว่างทั้งสองห่างกันเพียงกำปั้นเดียว
“ท่านผู้บังคับการ เชิญดื่มชา นี่คือใบหลัวฉุนที่ผู้น้อยให้คนไปหามา ดีกว่าผงชาที่ครัวหลังสถานีตำรวจของเราเทียบไม่ติดเลย”
ซ่งเฉียนพูดพลางคว่ำถ้วยชา ยกกาน้ำชาขึ้น หมุนข้อมือเบา ๆ น้ำชาสีอำพันไหลออกจากปากกา เป็นเส้นโค้งบาง ๆ ตกลงในถ้วย
หลี่เส้าเจ๋อรับถ้วยมาชิม คำนั้นเป็นชาดีจริง ๆ เข้าปากหวานสะอาด หลังจากนั้นมีรสหอมหวาน ต่างจากผงชาที่ครัวหลังชงแล้วเหมือนยาสมุนไพรคนละระดับจริง ๆ
หลี่เส้าเจ๋อวางถ้วยลง หันข้างมองซ่งเฉียน
ซ่งเฉียนก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ตากลมเป็นพระจันทร์เสี้ยว เธอนั่งชิดมาก ใกล้จนหลี่เส้าเจ๋อได้กลิ่นหอมดอกมะลิอ่อน ๆ จากตัวเธอ เธอเอาศอกพาดพนักโซฟา ก้มตัวเอนมาทางหลี่เส้าเจ๋อเล็กน้อย