ยามเย็น หอพักชายมหาวิทยาลัยปินไห่ อาคาร 402
เฉา อวี้ เพิ่งผลักประตูห้อง 402 เข้ามา ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดสูทที่รัดตัวจนแน่นเกินไป ก็ถูกสามมือรุมกดลงบนเตียงชั้นล่าง
พวกเพื่อนร่วมห้องรายล้อมตัวเขาเป็นรูปตัวอักษรพินอิน
"สารภาพมาเถอะ จะได้เบาลงหน่อย!" หวงเหล่ย คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด "ที่บอกว่าจะซื้อรถถังสองร้อยตันไงล่ะ? ที่บอกว่าโดนสถานการณ์บีบคั้นล่ะ?"
เจียงเทา อิจฉาจนหน้าเบ้ "กลบความลึกได้หมดเลยนะเฉินหยู"
"อยู่หอทุกวันทำตัวเหมือนเป็นคนหาเช้ากินค่ำ แต่ดันแอบจีบสาวสวยประจำมหา'ลัยได้"!
"แล้วนางเนี่ย เป็นลูกสาวประธานกรรมการของตระกูลฉินเองนะเนี่ย โอ้ยยยย!"
"แล้วยังอยู่กับนายในห้องVIP ทำพรีเซนเทชั่นทั้งคืนด้วยนะเนี่ย เฮ้อ ฟินมาก!"
เฉินยู มองสถานการณ์"สามศาลพิพากษา"ก็ดูไร้เดียงสา ยักไหล่
"ก็ไม่ได้อะไรหน่า งานต่างหากล่ะ บริษัทให้ฉันไปติดต่อกับเมิ่งชิงเหยียนเรื่องพรีซึนเทชั่นของโปรเจกต์เท่านั้นเอง"
ม่าหวี่หราน เป็นคนตอบได้เร็วที่สุด ยืนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พยักไปหยิบแก้วน้ำอุ่นส่งให้
“พี่หยู คงจะหิวแล้วล่ะสิ อย่าไปสนใจพวกนี้เลย จากนี้ไปนายคือขาทองคำแท้ของห้องนี้แล้ว”
“ได้ดีแล้วต้องมีน้ำใจ อย่าลืมกันล่ะ!”
“เรื่องงานข้างหน้า...นาย นายไปบอกกับแม่ยายหน่อยสิ ว่าให้ช่วยกันจัดให้?”
เฉินยู พวกเป็นหูเป็นตา ในที่สุดก็ถูกระอุ้มขึ้นเป็นจอ
วินา
ก่อนหน้านั้นหนึ่งวินาที หวงเหล่ยยังทำหน้าเศร้าสร้อย อยู่ๆ ก็กลับใช้มืออ้วนๆ ขยุไปมาอย่างน่าเกลียด
“พี่เอ๊ย ถ้าพี่กวาดเส้าหล่อยแล้ว พี่สาวสองคนนั้น เพื่อนซี้ของพี่...ขอน้องเขกๆ ช่วยนายกำจัดให้หน่อยเลย”
เจียงเทา รีบเสนอขึ้นมา “ใช่ๆๆ! ทั้งโรงนี้ใครไม่รู้บ้าง ว่าเส้าจเหยียน, เส้าซื่อฉี, เส้าหวนี่ สามเซียวขนาดไม่ใช้น้อย!”
“พูดถึงเส้าเสวนี่...เอ๊ย เส้าหนาวนี่ นางเอก ผู้หญิงตัวสูงใจเย็นกวน!” เจียงเทา เรอเสียงจัง “นางมีหุ่นหุ่นมหัศจรรย์ โดยเฉพาะขายาวคู่นั้น ฉันเล่นได้ทั้งปี!”