เวลาเดียวกัน ในอพาร์ตเมนต์หนานซานอีผิน
เมิ่งชิงเหยียนทั้งตัวแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอุ่นขนาดใหญ่ บนผิวน้ำลอยฟองโฟมกลิ่นกุหลาบละเอียด ไอความร้อนอบอวลไปทั่ว
“ไอ้สารเลว... เฉาอวี้เนี่ยมันสัตว์เดรัจฉานจริงๆ...”
แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งด่ายิ่งนึกถึงภาพเมื่อคืนไม่หยุด
เธอยังจำกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แน่นหนา บ่าที่กว้างและแข็งแรงของเฉาอวี้ได้...
กระทั่งยังจำได้ถึงช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดขณะหนึ่ง, หยาดเหงื่อของเขาไหลลงมาตามคางแล้วหยดลงบนหน้าอกของเธอ, จากนั้นแนบข้างหูแล้วกระซิบด้วยลมหายใจหอบพูดประโยคนั้นออกมาว่า: “รุ่นพี่หญิง, ช่างเป็นคนใจร้ายจริงๆ”
กระทั่งจำได้ว่าช่วงเวลาที่สุดแสนจะกลั้นไม่อยู่นั้น หยาดเหงื่อของเขาหยดลงมาจากคางลงมาบนหน้าอกของเธอ แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงหายใจหอบ:“รุ่นพี่หญิง ช่างเป็นคนใจร้ายจริงๆ”
เมิ่งชิงเหยียนรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวประหลาดๆ ที่พลุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของร่างกายอย่างห้ามไม่อยู่
ความรู้สึกเสพติดความสุขแบบนั้น ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของสมองเธอเลย
“อ๊า!! จะบ้าอยู่แล้ว! ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว!”
เธอเขินจนหน้าแดง หอบน้ำขึ้นมาสาดใส่หน้าพยายามดับไฟตัณหาที่ไร้สาระสุดๆ นั้นลง
ในขณะนั้นเอง จอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนขอบอ่างล้างหน้าก็สว่างขึ้น
เป็นข้อความจากกู้หมิง อาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาโทของเธอ
[ชิงเหยียน ฉันจองห้องประชุมของห้องสมุดเทศบาลไว้ให้แล้วนะ ข้างในเงียบสงบ เหมาะกับเราสองคนที่จะเอาไว้ดูด้วยกัน]
เห็นรูปโปรไฟล์ของกู้หมิง หัวใจที่ร้อนรุ่มของเมิ่งชิงเหยียนก็กระตุกวูบหนึ่ง
ความรู้สึกผิดและละอายใจอย่างรุนแรง พลุ่งขึ้นมาทันที
เธอคิดมาตลอดว่า อาจารย์กู้ต่างหากที่เป็นคู่ชีวิตในอุดมคติของเธอ
อายุสามสิบสอง ปี รองศาสตราจารย์ เป็นผู้ใหญ่ คงเส้นคงวา สุภาพเรียบร้อย
ช่วงนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ในช่วงควงกันงุ้นง้น แค่รออีกก้าวเดียวก็จะเปิดเผยความรู้สึกหากันแล้ว
แต่ผลลัพธ์ล่ะ?
เมื่อคืนเธอกลับแอบไปอยู่กับรุ่นน้องนิสัยแย่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันในห้อง จัดการกันทั้งคืน!
แล้วเมื่อกี้ เธอยังนึกย้อนไปถึงร่างกายของรุ่นน้องคนนั้นอย่างน่าอับอายอีก!