ช่วงเย็นวันพฤหัสบดี ด้านนอกประตูใต้มหาวิทยาลัยปินไห่ ในห้อง VIP ของร้านอาหารจีนระดับกลางแห่งหนึ่ง
วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของทีมแข่งขันจำลองธุรกิจ
เฉาอวี้ทำผลงานได้โดดเด่นและฐานะทางบ้านยากจน ทางมหาวิทยาลัยจึงอนุมัติเงินช่วยเหลือพิเศษห้าพันหยวนให้ เขาเลยถือโอกาสเปิดอกครั้งหนึ่ง เลี้ยงอาหารทีมงานหลักสักมื้อ
บรรยากาศในห้อง VIP คึกคักมาก
สมาชิกห้อง 402 อย่างหวงเหล่ย เจียงเทา ม่าหาวหราน เป็นแกนหลักในการมากินฟรี ส่วนเมิ่งชิงเหยียนและเสิ่นซื่อฉีก็มาร่วมวงด้วย
เสิ่นซื่อฉีวันนี้ดูเหมือนเตรียมตัวมาอย่างดี
เธอใส่ชุดเซเลอร์ฟูกุคู่กับกระโปรงพลีตสั้นเกือบถึงสะโพก ขาสวยในถุงเท้าสั้นสีขาวแกว่งไปมาอยู่ใต้โต๊ะ
ที่สะดุดตาที่สุดคือสัดส่วนด้านหน้าอันอวบอิ่มที่แทบจะปริออกจากกระดุมเสื้อ
ยังไม่ทันได้นั่ง เสิ่นซื่อฉีก็เดินไปดึงเก้าอี้ข้างเฉาอวี้ลงนั่งเองอย่างเป็นธรรมชาติ
ร่างเล็กของเธอแนบชิดติดกับแขนของเฉาอวี้ กลิ่นหอมหวานนมๆ ลอยตรงเข้าจมูกเขา
“เฉาอวี้ คราวที่แล้วนายพูดบนเวทีได้สุดยอดมาก!” เสิ่นซื่อฉีประคองแก้มด้วยมือทั้งสอง มองเฉาอวี้ด้วยสายตาชื่นชม
“แม่ฉันเพิ่งบังคับให้เรียนการจัดการธุรกิจ ฉันเห็นรายงานพวกนั้นทีไรปวดหัวทุกที”
“หลังจากนี้ถ้าฉันมีอะไรไม่เข้าใจ ขอถามนายได้ตลอดเลยไหม?”
เธอพูดไปพลางใช้ความนุ่มนวลอันน่าตกใจนั้นถูไถแขนเฉาอวี้ไปมา “อย่าหาว่าฉันโง่สิเนอะ อุอุอุ...”
เสียงออดอ้อนความรุนแรงชุดนี้ ทำให้หวงเหล่ยกับเจียงเทาที่นั่งฝั่งตรงข้ามตาแทบหลุด น้ำลายแทบไหลลงชาม
เป็นคนเหมือนกัน ทำไมเฉาอวี้ถึงได้สาวรวยสวยแบบนี้ยอมคว่ำให้กันได้วะ? โลกนี้มันไร้ความยุติธรรมจริงๆ!
เฉาอวี้ถูกถูไถจนตัวเกร็งไปทั้งตัว
เขาขยับหนีไปนิดหน่อยอย่างไม่ให้ใครสังเกต น้ำเสียงเรียบนิ่ง: “ได้สิ แต่ปกติฉันต้องวิ่งโปรเจกต์ให้ประธานฉิน ไม่แน่ใจว่าจะมีเวลามั้ย”
“ไม่เป็นไร! ฉันปรับตามเวลานายได้ จะไปหานายที่ห้องสมุดก็ได้!”
เสิ่นซื่อฉีไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ คว้าชิ้นซี่โครงหมูหวานใส่ชามให้เฉาอวี้ทันที “มาๆ กินเยอะๆ จะได้ฉลาดขึ้น”