ในเวลานี้ เสิ่นซื่อฉีที่อยู่ข้างๆ ก็ค่อยๆ ฟื้นสติกลับมาได้
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมความขาวสะพรั่งตรงหน้าอกของตัวเอง ใบหน้าหน้าตาหน้าเด็กที่ประณีตนั้น เต็มไปด้วยความแดงระเรื่อและความรู้สึกผิดที่ไม่อาจจางหายได้
ให้ตายเถอะ! ตัวเองก็เถอะที่จริงแล้วกลับไปนอนกับเพื่อนสนิทกำลังตามจีบผู้ชายคนนั้นจริงๆ!
ถึงแม้ตอนแรกเธอจะได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากคุณแม่ให้ "ทำให้เฉาอวี้เป็นของเราให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน" และก็มีความคิดที่จะแย่งผู้ชายมาเหมือนกัน
แต่พอมาถึงขั้นนี้จริงๆ ความรู้สึกผิดศีลธรรมและความผิดนั้น ก็ยังทำให้เธอไม่กล้าสบตาเฉาอวี้
เพราะชิงเหยียนจริงๆ สนิทกับเธออย่างที่สุด
ทั้งสองคนสบตากัน ต่างก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างที่สุด
"ฉัน...ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมคืนนี้ถึงเป็นแบบนี้" เสิ่นซื่อฉีก้มหน้าลงด้วยความผิด รู้สึกผิด และเสียงเบาเหมือนยุงรำพึง
เฉาอวี้มองท่าทางน่าสงสารของเธอ เอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นมาสวม ระหว่างติดกระดุมก็ถามขึ้นว่า "เธอรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติไหม?"
"สถานการณ์คืนนี้มันไม่ปกติอย่างมาก เหมือนกับ...ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย"
เสิ่นซื่อฉีรู้สึกหนักอึ้งในใจ
ถึงเธอจะปกติทำตัวเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่เธอก็ไม่ได้โง่
พอคิดย้อนไปว่าคืนนี้มื้ออาหารนี้เป็นคุณแม่ที่ยืนกรานจะให้จัด และคุณแม่ก็หลบขึ้นไปชั้นบนตั้งแต่เนิ่นๆ...เธอก็เดาได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของคุณแม่ตัวเองแน่นอน!
แต่เรื่องแบบนี้จะไปบอกเฉาอวี้ได้ยังไง?
ถ้าบอกว่าคุณแม่แท้ๆ ของตัวเองใช้วิธีต่ำๆ เพื่อจะได้ตัวเขาไป อย่างนั้นต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ไหนต่อหน้าเขากัน?
"มี...มีเหรอ?" เสิ่นซื่อฉีรีบหลบสายตาอย่างลนลาน พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในใจ
"ฉัน...ฉันว่า ก็ปกติดีนะ ก็แค่วันนี้คงเป็นเพราะไวน์แดงที่ดื่มไปมันดีกรีสูงไปหน่อย เลยเมาน่ะ"
"เธอจะไม่คิดว่าใส่กางเกงเสร็จแล้วไม่รับผิดชอบกันใช่ไหม?"
เฉาอวี้มองใบหน้าหน้าเด็กที่ยังแดงระเรื่อนั้น แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า