“ถึงไม่มีคุณคอยอยู่ข้าง ๆ คอยอยู่เป็นเพื่อนและกำกับดูแลฉัน ฉันก็จะรักษาความประพฤติของตัวเองให้ดีแน่นอน ไม่มีทางเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนที่คิดหมายปองเข้ามาใกล้ฉันได้ ทุกอย่างของฉันเป็นของคุณคนเดียว”
เซียวเยี่ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ แต่สีหน้ากลับหนักแน่นและซื่อสัตย์ ทั้งยังไม่หวงคำหวานที่พูดกับอวิ๋นเยียนเอ๋อร์เลยสักนิด
ถึงคำพูดจะเลี่ยนไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้อวิ๋นเยียนเอ๋อร์รู้สึกมีความสุขและหวานชื่นในใจน้อยลงเลย
ฝีมือเล่นบทน่าสงสารของเซียวเยี่ยนเฉินคงเหนือชั้นจนแม้แต่ยอดชาหลัวชุนกับหลงจิ่งจับมือกัน ก็ยังต้องยอมก้มหัวศิโรราบ
“เอาละ คุณอาเยี่ยนเฉินที่รัก อย่ามาเล่นบทชงชาใส่ฉันเลย เดี๋ยวก็ทำตัวงี่เง่าหึงหวงขึ้นมาอีก”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ไม่ได้คิดจะมอบ ‘เซอร์ไพรส์’ ให้เซียวเยี่ยนเฉิน เธอจึงเป็นฝ่ายบอกเขาตรง ๆ
“ฉันคิดดีแล้ว คืนนี้จะเลิกกับฉินสืออันอย่างเป็นทางการ คุณอาเยี่ยนเฉิน เชื่อฉันนะ ความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่ใช่คุณที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว ฉันเองก็จริงจังกับคุณเหมือนกัน”
อวิ๋นเยียนเอ๋อร์ไม่เคยคิดว่าการรักผู้ชายจะทำให้ผู้หญิงไม่มีความสุข
สิ่งที่ทำให้ผู้หญิงไม่มีความสุขจริง ๆ คือการอ้างว่าทำไปเพราะรักผู้ชาย แล้วโง่เขลาจนยอมสละชีวิตของตัวเอง
เธออยากรักเซียวเยี่ยนเฉิน
แต่เธอยิ่งอยากอาศัยสถานะและอำนาจของเขาสร้างชื่อเสียง ขยายเครือข่ายความสัมพันธ์ และกอบโกยเงินทอง
ถึงระหว่างคบกับเซียวเยี่ยนเฉินเธอจะตั้งท้องและมีลูก ต้องพักการเรียนชั่วคราว หรือแม้ในอนาคตอันใกล้เซียวเยี่ยนเฉินจะทิ้งเธอเหมือนทิ้งขยะก็ตาม
แค่ตำแหน่ง ‘แฟนเก่าของเซียวเยี่ยนเฉิน’ ก็เพียงพอให้เธอหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำในชีวิตภายหน้าแล้ว