ขบวนรถแปลกหน้าเพิ่งติดต่อกันเป็นครั้งแรก ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง ไม่มีใครรับประกันได้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ฉวยโอกาสปล้นขบวนรถตอนดึกหรือซุ่มโจมตี ดังนั้นย่อมต้องระแวดระวังอย่างเข้มงวด ความรอบคอบของเสิ่นเหอไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย
แต่เสิ่นเหอกลับจัดให้เขาอยู่เวรกลางคืนคู่กับโม่เหยา ทำเอาเขาคาดเดาไม่ถูกอยู่บ้าง
เขาขี้เกียจคิดมาก จึงพยักหน้าตอบว่า “ได้ รอฉันสองนาที”
จากนั้นก็กลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์ เสื้อแจ็กเก็ตกันลม และรองเท้าบูตมาร์ติน ก่อนจะหิ้วเบียร์หนึ่งแพ็ก ถั่วลิสง และอาหารพะโล้สารพัดอย่างออกจากรถบ้าน
ข้างกองไฟในค่ายมีโต๊ะกับเก้าอี้พับวางอยู่
“ดื่มหน่อยไหม?” หลูจื่อหมิงเอ่ยชวน
โม่เหยาพยักหน้าเบา ๆ
ราตรีเงียบสงัด ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยไม่พูดอะไร
หลูจื่อหมิงกินอาหารพะโล้บ้าง ดื่มเบียร์แก้กระหายบ้าง ส่วนโม่เหยาดื่มเบียร์แช่เย็นทีละขวด
ระหว่างนั้นโม่เหยายังกลับไปเอาเบียร์จากรถบ้านของเธอมาอีกห้าลัง
ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกัน เพียงเหม่อมองความมืดที่อยู่ไกลออกไป
หลูจื่อหมิงอดทอดถอนใจไม่ได้ พลางหวนนึกถึงช่วงแรกที่วันสิ้นโลกมาเยือน ภาพนรกบนดินที่มีอยู่ทุกหนแห่ง เมื่อก่อนเขาทำได้เพียงหนีหัวซุกหัวซุนจากสิ่งลี้ลับระดับต่ำ ต้องเสี่ยงชีวิตเอาตัวรอด ทั้งยังต้องใช้ไหวพริบรับมือกับผู้รอดชีวิตคนอื่น
แต่ตอนนี้เขากลายเป็นกำลังหลักของขบวนรถรุ่งอรุณ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง และมีพลังมากพอจะปกป้องชีวิต
โม่เหยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าความคิดล่องลอยไปถึงไหน เธอเพียงจ้องมองกองไฟเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไม่นานนัก กระป๋องเบียร์เปล่าและถุงบรรจุภัณฑ์ก็เกลื่อนพื้น
ตอนนี้เสบียงมีเหลือเฟือ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ยังไม่กล้ากินมาก
กลางดึกถึงเวลาเปลี่ยนเวร เจ้าอ้วนกับเสิ่นเหอมารับหน้าที่ต่อ หลูจื่อหมิงจึงกลับไปพักผ่อนในรถบ้าน