เจ้าอ้วนเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหลูจื่อหมิงกับเสิ่นเหอ
เท้าที่เพิ่งยกขึ้น เตรียมก้าวพุ่งเข้าไปในบ้านพลันชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะหดกลับมาอย่างแข็งทื่อ
แผ่นหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นมาทันที ความหวังที่จะหนีรอดซึ่งเพิ่งลุกโชนในใจ
ตอนนี้มอดดับลงอย่างสิ้นเชิง เขาถามอย่างกระวนกระวายว่า “เกิดอะไรขึ้น พี่ลู่? มีอะไรไม่ชอบมาพากล? ในสมุดบันทึกเขียนวิธีออกไปไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เหรอ?”
บรรยากาศในลานบ้านเงียบงันจนน่าขนลุก
นอกกำแพง ตรงประตู และบนเนินดิน ดวงตาของคนตายขุ่นมัวนับไม่ถ้วนจับจ้องทั้งสี่คนโดยไม่กะพริบ
พลังประหลาดทั่วทั้งหมู่บ้านสงัดเงียบอย่างผิดปกติ ไม่มีท่าทีจะจู่โจมแม้แต่น้อย ทว่าทุกแห่งกลับแฝงกลิ่นอายของกับดักที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีต
สีหน้าเสิ่นเหอหม่นคล้ำจนน่ากลัว สายตากวาดผ่านลานบ้านที่ว่างเปล่าและกลุ่มศพแขวนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขากดเสียงต่ำ แฝงไอเย็นยะเยือกถึงกระดูก “เจ้าอ้วน ใช้สมองคิดหน่อย ผีร้ายระดับเจ็ดมีสติปัญญาสูง ไม่ใช่สิ่งลี้ลับระดับต่ำที่รู้จักแต่พุ่งเข้าใส่แล้วฆ่าได้จะเทียบกันได้”
“ลองคิดให้ดี เมื่อกี้เราพังประตูไม้เข้าไป เห็นศพแห้งกรังแขวนอยู่เต็มลานกับตาตัวเอง ทั้งน่าสยดสยองและแฝงเจตนาสังหาร”
“แต่แค่เราถอยออกจากลาน หันไปสำรวจอยู่ครู่เดียว ศพที่แขวนแน่นขนัดเต็มลานก็หายวับไปทั้งกอง ไม่มีแม้แต่คราบเลือดหรือพลังประหลาดหลงเหลือสักนิด”
“บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ได้ยังไง?”
สายตาของเสิ่นเหอคมกริบราวคมมีด ชี้ตรงไปยังจุดพิรุธสำคัญ “แต่พอเราเข้าไปในบ้านหลังนี้ เกิดคิดถอยขึ้นมาและรีบร้อนหาทางรอด สมุดบันทึกที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ตัวหนังสือชัดเจน และมีข้อมูลครบถ้วนกลับปรากฏขึ้นในแปลงผักอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย”
“แถมยังเป็นบ้านหลังที่พี่ลู่ฟันประตูพังเข้าไปพอดี”
คำว่า ‘พอดี’ ที่พูดติดกันสองครั้งราวกับค้อนหนักสองอัน ฟาดลงกลางใจเจ้าอ้วนกับหลี่หมิงอย่างจัง
ขนทั่วร่างหลี่หมิงลุกชัน เขาเข้าใจความน่าสะพรึงกลัวและความผิดปกติในทันที เสียงสั่นเล็กน้อย “นายหมายความว่า... ตั้งแต่เราเข้ามาในเขตสิ่งลี้ลับ พังประตูไม้ แล้วเห็นศพแขวน”