ชายสวมหน้ากากหายลับไปในม่านควันอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีต่อมา หมอกหนาทึบรอบด้านก็สลายไป ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่หลูจื่อหมิงยังไม่กล้าประมาท อีกฝ่ายอาจแกล้งทำเป็นถอย แล้วซุ่มเล่นงานเขาจากที่มืดก็ได้
เสิ่นเหอเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “น่าจะไปแล้ว”
หลูจื่อหมิงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขามองดาบถังในมือด้วยความชอบใจ ของฟรีนี่มันหอมที่สุด แถมยังเป็นของเก่าอีกด้วย
“ให้ตายสิ พี่เสิ่น พี่หลู พี่โม่ เมื่อกี้ผมเกือบหัวใจวาย แรงกดดันจากหมอนั่นหนักหน่วงเกินไป”
หลูจื่อหมิงหยอกว่า “หืม? เจ้าตัวอ้วน แล้วทำไมกางเกงเปียกเป็นวงใหญ่ขนาดนั้นล่ะ?”
“เหงื่อออกต่างหาก!” เจ้าตัวอ้วนพูดจบก็รีบคลำกางเกง พอพบว่าแห้งสนิทถึงรู้ตัวว่าถูกหลอก
“พี่หลู แบบนี้พี่รังแกคนซื่อเกินไปแล้วนะ”
เสิ่นเหอเห็นทั้งสองกำลังจะเริ่มเถียงกัน จึงสั่งทันทีว่า “เจ้าตัวอ้วน ไปดูหน่อยว่าหลี่หมิงกับพวกกั๋วเฉียงอาสลบกันอยู่หรือเปล่า แล้วก็ปลุกผู้รอดชีวิตที่เหลือให้ตื่นด้วย”
สำหรับเสิ่นเหอแล้ว หลี่หมิงสำคัญที่สุดในตอนนี้ ผู้มีลำดับเหนือมนุษย์แต่ละคนล้วนมีค่าอย่างยิ่ง ยิ่งเป็นสายสนับสนุนงานเบื้องหลังด้วยแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นการทำหน้าไม้ ซ่อมและดัดแปลงรถ หรือพัฒนาอุปกรณ์รุ่นใหม่อย่างหูฟังสื่อสารทางยุทธวิธี เสิ่นเหอก็ให้ความสำคัญกับหลี่หมิงอย่างมาก
รองลงมาก็คือกั๋วเฉียงอากับหลี่เจี้ยน คนแรกดูแลงานเสบียงของขบวนรถ ส่วนคนหลังเป็นทั้งลูกน้องของหลูจื่อหมิงและบุคลากรด้านการจัดการที่ขาดไม่ได้
ส่วนผู้รอดชีวิตทั่วไปที่เหลือ ก็ได้แต่บอกว่าใครจะรอดก็แล้วแต่โชคชะตา ตายแล้วก็ตายไป จะทำอะไรได้อีก นอกจากยอมรับว่าโชคร้ายเอง