ทั้งสามได้ยินคำพูดของเสิ่นเหอ สีหน้าพลันยินดีขึ้นมา รู้ว่ามีโอกาสสำเร็จ แทบไม่ลังเลแม้แต่น้อยก็รีบเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “พวกเราคิดทบทวนกันอย่างถี่ถ้วนแล้ว การเข้าร่วมขบวนรถรุ่งอรุณเป็นทางเลือกเดียวและดีที่สุดของพวกเราในตอนนี้!”
เมื่อเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว หลูจื่อหมิงก็ตัดสินใจทันที “ดี! ในเมื่อเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ ต่อไปพวกเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว ผักโขมกลายพันธุ์ห้าชั่งนี่เอาไปกินได้เลย ต่อไปขบวนรถจะจัดส่งให้เป็นประจำทุกวัน”
จางเหลยเผยสีหน้ายินดี หัวเราะอย่างโปร่งใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าลู่มาก! พวกเราจะไม่เกรงใจแล้ว อีกเดี๋ยวผมจะให้คนขนเนื้อมาสักหลายรถ ถือเป็นของขวัญต้อนรับจากขบวนรถผานสือของพวกเรา พวกคุณให้เกียรติกันขนาดนี้ พวกเราก็จะตระหนี่ถี่เหนียวไม่ได้”
เสิ่นเหอปลื้มอยู่ในใจ แต่กลับแสร้งปฏิเสธอย่างจริงจังว่า “ไม่ได้ ๆ ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปแล้ว”
จางเหลยรีบแย้งด้วยสีหน้าขึงขัง “นี่เป็นแค่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา ขอให้ทุกท่านรับไว้ด้วย”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลูจื่อหมิงก็ยิ้มแล้วช่วยไกล่เกลี่ย “เหล่าเสิ่น เขามีน้ำใจ รับไว้เถอะ”
พอพูดจบ เขาก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาสั่ง “หลี่เจี้ยน คัดเลือกกำลังหลักที่ไว้ใจได้จำนวนหนึ่งให้เป็นหัวหน้าหน่วยทันที ทั้งสองขบวนรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างเป็นทางการ จากนี้ไปให้ดำเนินการตามระเบียบของขบวนรถรุ่งอรุณทั้งหมด แล้วจัดตั้งหน่วยค้นหาและหน่วยส่งกำลังบำรุงขึ้นมาใหม่หลายหน่วย”
“รับทราบ! พี่ลู่!”
หลูจื่อหมิงโบกมือ “เอาละ เรื่องที่เหลือพวกคุณประสานงานกันเอง คืนนี้พวกเราจะกินเลี้ยงกันให้ครึกครื้น”