หลี่เจี้ยนมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาพลันดุดันขึ้น “หวังกุ้ย เดี๋ยวเราลอบลงจากรถ ไอ้แว่นกับยายแก่นั่น คนหนึ่งควบคุมซอมบี้ อีกคนควบคุมหุ่นกระดาษ ร่างจริงของพวกมันน่าจะเปราะบาง พอ ๆ กับคนธรรมดา”
“ถ้าพี่หลูเป็นอะไรไป พวกเราสี่คนได้กลายเป็นหุ่นกระดาษกับซอมบี้แน่! สู้ตาย! สู้กับพวกผู้บำเพ็ญนอกรีตเหนือมนุษย์ให้ถึงที่สุด!”
หวังกุ้ยพยักหน้ารับทันที “พี่หลี่ ฉันจะอ้อมจากคูน้ำข้างทางไปลอบโจมตีด้านหลังกับพี่ หลิวกัง หลี่หมิง พวกนายดึงความสนใจจากด้านหน้า! ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ลงมือได้เลย จัดการพวกมันให้ราบ!”
แววสังหารเย็นเยียบฉายวาบในดวงตาหลี่เจี้ยน “ดี!”
……
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเค้นข้อมูลอะไรจากอีกฝ่ายไม่ได้ หลูจื่อหมิงก็เลิกแสร้งทำเป็นใจดี เดินพลังวิชาแล้วซัดหมัดใส่หุ่นกระดาษตัวหนึ่งตรงหน้า จนมันแตกกระจาย
【ยินดีกับโฮสต์ที่สังหารสิ่งลี้ลับระดับ 0 — คนกระดาษ ได้รับแต้มบุณย์ 100 แต้ม】
ยืนยันแล้วว่าการสังหารยังใช้เก็บแต้มบุณย์ได้ มุมปากหลูจื่อหมิงยกขึ้น เผยรอยยิ้มสดใส
คราวนี้รวยจริง ๆ แล้ว! เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีสิ่งลี้ลับให้ฆ่า ไม่มีแต้มบุณย์ให้เก็บ!
ขณะเดียวกัน พลังอาถรรพ์รอบกายชายหนุ่มสวมแว่นพุ่งทะยาน สีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมอย่างสิ้นเชิง
กลิ่นศพเน่าเหม็นฉุนพุ่งเข้าปะทะ ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำราวกับกระหายเลือด เล็บทั้งสิบงอกยาวออกมาเป็นสีดำสนิทและแหลมคม ร่างกายครึ่งหนึ่งกลายเป็นสิ่งลี้ลับ ก่อนแปรสภาพเป็นอสูรกายอย่างสมบูรณ์
ชั่วพริบตาต่อมา ร่างชายหนุ่มพลันหายวับ แล้วไปปรากฏด้านหลังหลูจื่อหมิงในพริบตา กรงเล็บเย็นเยียบเสียดกระดูกตวัดเข้าใส่ลำคออย่างแรง!
“ตายซะ!”
พลังอาถรรพ์แผ่ซ่านจากกรงเล็บอย่างบ้าคลั่ง เขาคิดว่าจะฉีกหัวอีกฝ่ายให้แหลกได้ในพริบตา แต่ชั่วขณะต่อมา
ปัง!
เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่น หนักแน่นแสบแก้วหู!
กรงเล็บฟาดใส่ร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองเต็มแรง ราวกับกระแทกเหล็กกล้า ทว่าไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนได้แม้แต่น้อย!
การลอบโจมตีสังหารที่เขาภาคภูมิใจ กลับเจาะเกราะป้องกันของอีกฝ่ายไม่เข้าเสียด้วยซ้ำ!