「ขอแสดงความยินดี แขกผู้ผ่านทาง แม้ไม่ใช่ญาติมิตรก็ร่วมเป็นแขกได้」
「จัดโต๊ะด้วยหนัง จัดโต๊ะด้วยกระดูก เนื้อเป็นของขวัญขึ้นโต๊ะ」
แม้เสียงเพลงจะเป็นเสียงเด็ก แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ชวนขนลุกอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินบทเพลง คนธรรมดาที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหน้าซีดเผือด ความหวาดกลัวพุ่งแทงถึงจิตใจ
วินาทีถัดมา แขกเหรื่อรอบด้านที่ก้มหน้าเงียบงันมาตลอดพลันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าประดับรอยยิ้มประหลาด จ้องมองคนทั้งสี่โต๊ะเขม็ง
ดวงตาแต่ละคู่กับรอยยิ้มประหลาดเหล่านั้นจ้องตรงมาไม่กะพริบ ราวกับเป็นมนุษย์ปลอม ทำเอาคนถูกมองรู้สึกขนลุกซู่
เหล่าผู้รอดชีวิตตัวสั่นระริก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แต่ทุกคนกลับนั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
หลูจื่อหมิงหรี่ตากวาดมองรอบด้าน เห็นสิ่งลี้ลับทั้งหมดหันมาทางนี้พร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความละโมบ ในใจเขาสบถด่าพลาง แต่ก็ไม่กล้าผลีผลาม
อีกฝ่ายมีจำนวนมาก แถมระดับยังสูงเกินไป หากปะทะกันซึ่งหน้าไม่มีทางชนะ สู้ไม่ไหวก็ต้องอดทนไว้ ไม่อย่างนั้นคงใช้หมัดซ้ายโจมตีแรง หมัดขวาโจมตีแรงกว่าไปแล้ว
เสิ่นเหอหลับตาลงเพื่อตรวจสอบการรับรู้ สีหน้าพลันย่ำแย่ลง พลังรับรู้ของเขาใช้การไม่ได้แล้ว
แม้แต่โม่เหยาที่ปกติเยือกเย็นเสมอก็เปลี่ยนสีหน้า เมื่อเห็นสายตาละโมบและประหลาดที่จับจ้องมาจากรอบด้าน มือของเธอกำด้ามกระบี่แน่น