ขบวนรถรุ่งอรุณเร่งความเร็วไปตามทางหลวง ไม่กล้าหยุดพัก เครื่องยนต์คำรามกึกก้อง รถทุกคันในขบวนได้รับการบำรุงรักษาและดัดแปลงโดยหลี่หมิงมาก่อน จึงมีกำลังเครื่องยนต์สูงกันทุกคัน
ขบวนรถเกือบร้อยคน รวมกับขบวนรถเทพสายฟ้าอีกสามสิบถึงสี่สิบคน เมื่อคนจากทั้งสองขบวนมารวมกัน การต่อสู้ย่อมก่อเสียงดังสนั่น ดึงดูดความสนใจจากสิ่งลี้ลับรอบข้างได้ง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น แม้นินจาจากประเทศเกาะคนนั้นจะตายไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกล้ายืนยันว่าบริเวณใกล้เคียงไม่มีผู้แข็งแกร่งจากประเทศเกาะซ่อนตัวอยู่ หากพวกพ้องของอีกฝ่ายกำลังเดินทางมาแล้วเกิดเรื่องขึ้นจะทำอย่างไร
หลูจื่อหมิงเป็นคนรอบคอบและระมัดระวังตัว ทันทีที่กลับถึงขบวนรถ เขาก็สั่งให้ทุกคนถอนกำลังโดยเร็ว
……
ยามราตรีมาเยือน ขบวนรถจอดตั้งค่ายชั่วคราวบนพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง
หลูจื่อหมิงกินปลาย่างไปพลาง จิบเบียร์เย็น ๆ ไปพลาง ดื่มด่ำกับความสงบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
แต่สายตาที่เสิ่นเหอและคนอื่น ๆ มองเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
การต่อสู้ในวันนี้ทำให้ความเข้าใจของทุกคนพลิกผันไปหมด
พวกเขาเคยคิดว่าหลูจื่อหมิงแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว เรียกได้ว่าผิดมนุษย์มนาอย่างยิ่ง
ใครจะคิดว่าเขายังเรียกสัตว์อัญเชิญออกมาช่วยสู้พร้อมกันได้ถึงสองตน แถมแต่ละตนก็แข็งแกร่งไม่เบา!
ไม่ว่าตนไหนก็น่าจะบดขยี้พวกเขาได้ทุกคน
ลำดับเหนือมนุษย์ปราบมารนี่ช่างน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ!
เมื่อเห็นทุกคนทำหน้าเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หลูจื่อหมิงก็ดื่มเบียร์อึกหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป? อยากถามอะไรก็ถามได้เลย จะได้หายสงสัย”
เจ้าอ้วนรีบเข้ามาหา “โห พี่หลู! ลำดับเหนือมนุษย์ของพี่มันเกินไปแล้ว! ตัวพี่เองก็แข็งแกร่งผิดมนุษย์มนา แถมสัตว์อัญเชิญยังไร้เทียมทานขนาดนี้อีก!”
“เจ้าทองกับเจ้าม่วงนั่น แค่ตัวใดตัวหนึ่งก็อัดฉันได้ยับแล้ว ทำเอาฉันเหมือนหมาข้างถนนเลย!”
“อีกอย่าง ไอ้เจ้าประเทศเกาะนั่นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับห้าของจริงเลยนะ! พี่บดขยี้มันซึ่งหน้าได้ แบบนี้ไม่ได้แปลว่าความสามารถจริงของพี่เหนือกว่าระดับห้าไปไกลแล้วเหรอ?”