「ฉันเป็นใครน่ะหรือ?」
ลู่จื่อหมิงยืนตระหง่านอยู่กลางลาน ร่างสูงสง่า แววตาเย็นเยียบ น้ำเสียงวางอำนาจ ความห้าวหาญทะยานฟ้า
「ฉันคือคนที่จะมาเอาชีวิตแกโดยเฉพาะ มาถึงถิ่นฉันแล้วก็อย่าคิดว่าจะได้กลับไป」
กระแสอากาศในห้วงว่างพลันแข็งตัว ลวดลายสายฟ้าทั่วฟ้าพลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
แรงกดดันจากวชิระธรรมรูปทั้งสองแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ ไม่เปิดช่องให้ผีฝันตรงหน้าถอยหนีแม้แต่น้อย
ใบหน้าสะสวยที่ประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนของหญิงผีชุดขาว ซึ่งถูกโซ่เทพสีทองพันธนาการแน่นจนขยับไม่ได้ พลันบิดเบี้ยวมืดหม่น แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ถูกหยามเหยียด
เธอมีชีวิตอยู่มานานถึงเพียงนี้ แม้จะถูกผู้หญิงคนหนึ่งควบคุมด้วยเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายก็ยังปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ แล้วตั้งแต่เมื่อไรที่มนุษย์หนุ่มคนหนึ่งจะกล้าข่มเหงและยั่วยุเธอถึงเพียงนี้?
「ไอ้หนุ่ม อย่าหยิ่งผยองให้มันมากนัก!」
ลู่จื่อหมิงล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองมือ พลางกล่าวยิ้มบาง ๆ ว่า 「ถ้าไม่หยิ่งผยอง จะเรียกว่าเป็นคนหนุ่มได้ยังไง?」
「ไอ้สารเลว!」
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดของหญิงผีดังก้องไปทั่วห้วงว่าง พลังประหลาดระดับห้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างปะทุคลุ้มคลั่ง หมอกดำรอบกายม้วนตัวโหมกระหน่ำ พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของโซ่ทอง
แต่ทุกครั้งที่พลังประหลาดปะทุขึ้นและสัมผัสอักขระโบราณปราบมารบนโซ่ มันก็จะสลาย ถูกบดขยี้ และสะท้อนกลับในพริบตา วิญญาณของเธอเจ็บแปลบและสั่นสะท้านอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า
ดิ้นให้หลุดไม่ได้แม้แต่น้อย กลับถูกมัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ!
ลู่จื่อหมิงคร้านจะเสียเวลาพูดกับเธออีก แววตาพลันเย็นวาบ เขากระตุ้นจิตขึ้นทันที!