“ใครน่ะ? เลิกเคาะได้แล้ว กำลังไป!”
ชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรังขยี้ตางัวเงีย ก่อนเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เขาเห็นเงาดำทะมึนร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ด้านนอก
“ฉันเอง! รีบเปิดประตูหน่อย หนาวจะตายอยู่แล้ว! บุหรี่ฉันตกอยู่ในรถ อยากสูบจนทนไม่ไหวแล้ว!”
พอได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคย ชายวัยกลางคนก็หัวเราะพลางด่า “หลี่เจี้ยน สูบบุหรี่ให้น้อยหน่อย บุหรี่ที่กองแจกให้ก็มีไม่มาก ถ้าไม่ใช่เพราะหน่วยค้นหาของพวกเราเก็บของมาได้เยอะ เบื้องบนคงไม่ให้รางวัลหรอก สูบประหยัด ๆ หน่อย”
เขาพูดไปพลางกระชับผ้าห่ม แล้วเปิดประตูลงจากรถ ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ผู้รอดชีวิตจากขบวนรถเลย
หากเป็นชายชราร่างผอมแห้ง ใบหน้าเหี้ยมเกรียมซูบตอบ สวมชุดไว้ทุกข์ และมีปื้นศพขึ้นเต็มตัว
ค่ำคืนมืดสลัวจนบดบังทัศนวิสัย แต่เขากลับเห็นชัดว่าชายชราลอยเท้าอยู่เหนือพื้น ส้นเท้าไม่แตะพื้นแม้แต่น้อย!
หนังศีรษะของชายวัยกลางคนชาวาบ เขารู้ทันทีว่าตนเจอสิ่งลี้ลับเข้าแล้ว จึงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “อย่าฆ่าฉัน—!”
เขารีบร้อนจะปิดประตู แต่ก็สายเกินไป
สิ่งลี้ลับชุดไว้ทุกข์ยื่นมือพรวดเข้ามา บีบคอเขาไว้แน่น
ชั่วพริบตา พลังชีวิตทั่วร่างของชายวัยกลางคนก็ถูกดูดจนหมด ร่างกายซูบแห้งลงอย่างรวดเร็ว ไร้ชีวิตโดยสิ้นเชิง
ในวินาทีนั้นเอง แสงสีทองเจิดจ้าพลันฉีกผ่านอากาศ!
หลูจื่อหมิงพุ่งไปถึงตรงหน้าชายชรา กำปั้นเหล็กสีทองห่อหุ้มด้วยพละกำลังเต็มเปี่ยม กระแทกลงไปอย่างหนักหน่วง!
แต่ฝ่ามือเหี่ยวแห้งของชายชราสิ่งลี้ลับกลับยกขึ้นฉับพลัน รับหมัดปราบมารของหลูจื่อหมิงไว้ได้อย่างมั่นคงด้วยมือเดียว
กรงเล็บเหี่ยวแห้งอีกข้างตวัดเข้าใส่ทันที การโจมตีดุดันและรวดเร็ว
ในช่วงคับขัน หลูจื่อหมิงสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงเร่งโคจรวิชาเก้าสุริยันเผาสวรรค์และวิชาบูชาพุทธมหาอรหันต์วชิระสามารถบดข่มปีศาจเก้าเวทนาอย่างเต็มกำลัง โดยไม่เก็บงำแม้แต่น้อย!
ตูม!
เงาวชิระปราบมารสูงสามเมตรด้านหลังเขาพลันปรากฏเป็นรูปร่างอย่างชัดเจน!
ธรรมรูปนั้นมีดวงตาสีทองเหลืองอร่าม แผ่แรงกดดันสะท้านฟ้า สวมเกราะดำหนาหนัก ลวดลายบนเกราะหมุนวนด้วยอักขระลึกลับ กำปั้นทั้งสองกำแน่น เปี่ยมกลิ่นอายสังหารเด็ดขาด