ซอมบี้ระดับห้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นและกลิ่นอายแห่งความตาย จึงรีบร้อนร้องขอชีวิต “อย่าฆ่าฉัน ฉัน...”
ยังไม่ทันพูดจบ หมัดสีทองเปล่งแสงก็พุ่งกระแทกใส่มันอย่างฉับพลัน!
ในพริบตา หมัดโตเท่ากระสอบของวชิระปราบมารก็กระแทกหน้าเจ้าซอมบี้ระดับห้าอย่างหนักหน่วง ปิดปากไม่ให้มันร้องขอชีวิต
จากนั้นก็ใช้ซอมบี้ตัวนี้เป็นกระสอบทรายมนุษย์ อัดหมัดใส่ไม่ยั้ง หมัดต่อมาเร็วกว่าเดิม ทั้งหนักหน่วงและดุดันขึ้นเรื่อย ๆ
ซอมบี้ระดับห้าได้แต่มองพลังประหลาดของตนสลายไปอย่างรวดเร็วภายใต้หมัดที่กระหน่ำลงมา ร่างอมตะกับร่างกายที่มีพลังป้องกันสูงลิ่วซึ่งเคยภาคภูมิใจ กลับเจ็บปวดแสนสาหัสจนถึงกระดูก
ทุกหมัดที่ซัดลงบนศีรษะและลำตัวแผดเผาผิวของมันจนเกิดควันขาวฉุย ความเจ็บปวดร้อนระอุราวกับถูกฉีกกระชากแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทรมานไม่ต่างจากถูกโยนลงกระทะน้ำมันเดือด
กว่าหลูจื่อหมิงจะเอ่ยปากห้าม ซอมบี้ระดับห้าก็ถูกซ้อมจนเหมือนหมาตาย ถูกโซ่เหล็กสีทองมัดแน่นจนแทบสิ้นใจ
เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย อ่อนแรงจนถ้าโดนชกอีกหมัดเดียวก็คงขาดใจตายอย่างถาวร
เมื่อมองเงาหมัดสีทองที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ซอมบี้ระดับห้าก็ใจสลาย ยอมรับชะตากรรม เตรียมรอความตาย
หลูจื่อหมิงตะโกนห้ามเสียงดัง “ไว้ชีวิตมันก่อน!”
วชิระปราบมารหยุดมือทันที หลูจื่อหมิงค่อย ๆ เดินไปหาซอมบี้ระดับห้าที่ถูกโซ่สีทองมัดไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ลมหายใจอ่อนแรงรวยริน