หลูจื่อหมิงนึกถึงคางคกกลืนฟ้าของตัวเอง ซึ่งอยู่อันดับเกินหนึ่งหมื่นแปดพัน แต่กลับมีความสามารถเร่งเวลาได้
แล้วอาวุธประหลาดที่อยู่อันดับต้น ๆ ติดหนึ่งในร้อยจะทรงพลังขนาดไหนกัน บางทีอาจมีอาวุธประหลาดที่เปลี่ยนสถานการณ์ตอนนี้ได้จริง ๆ
หลูจื่อหมิงมองเสิ่นเหอแล้วถามว่า “พี่เสิ่น ขั้นต่อไปเราจะไปไหนกัน?”
เสิ่นเหอครุ่นคิดครู่หนึ่ง “มุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้า แถวนั้นห่างไกล ผู้คนเบาบาง มีคนเป็นไม่มาก สิ่งลี้ลับก็น่าจะน้อยลงหน่อย ตอนนี้เสบียงกับอาหารของเรามีเพียงพอ เลี่ยงพื้นที่อันตรายสูงแล้วเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยกว่าได้”
หลูจื่อหมิงได้ยินแล้วก็ไม่เห็นด้วยทันที
เขายังต้องล่าสิ่งลี้ลับเพื่อเพิ่มพลัง หากเลือกแต่ทางเปลี่ยว บุญที่มีอยู่น้อยนิดก็จะยิ่งหายาก แล้วเขาจะเสริมแต้มพลังและแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร?
หลูจื่อหมิงอดโต้แย้งไม่ได้ “พี่เสิ่น พูดแบบนั้นไม่ถูกนะ ต่อให้เดินทางเปลี่ยว โอกาสเจอสิ่งลี้ลับจะต่ำก็จริง แต่ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ พวกมันอยู่ทุกหนทุกแห่ง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสริมอย่างเร่าร้อน “เราควรเผชิญหน้ากับพวกมันตรง ๆ อย่างลำดับเหนือมนุษย์ของเจ้าหมูนั่น ถ้าอยากพัฒนาให้แข็งแกร่ง ก็ต้องเข้าใจมันระหว่างต่อสู้ ฝึกฝนความสามารถของตัวเองด้วยการสู้กับสิ่งลี้ลับ แล้วเพิ่มระดับขึ้น”
“วันสิ้นโลกจากสิ่งลี้ลับผ่านมาสองเดือนแล้ว เจ้าหมูเพิ่งอยู่ขั้นสองต้น ๆ ส่วนโม่เหยาก็เพิ่งถึงขั้นสองสูงสุด แม้แต่พี่เองก็ยังไม่มีวิธีเอาตัวรอดที่เข้าท่าสักอย่าง”
“ถ้าถามผมนะ เราไม่ควรเอาแต่หลบสิ่งลี้ลับ แต่ต้องชิงลงมือก่อน”
เสิ่นเหอวางถ้วยชาลง สีหน้าครุ่นคิด หลูจื่อหมิงพูดต่อว่า “อีกอย่าง ผมคอยรับมือให้ทุกคนอยู่แล้ว ถ้าเจอสิ่งลี้ลับเก่ง ๆ จริง ๆ ให้ผมจัดการก็พอ”