หลูจื่อหมิงเดินพลังตามเคล็ดวิชาไม่หยุด หมุนเวียนพลังภายในร่างเป็นวัฏจักรเล็ก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อฟื้นฟูและปรับสภาพร่างกาย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
สภาพของเขากลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง ต่อให้ต้องเผชิญสิ่งลี้ลับระดับห้าอีกตัว ก็ยังมีแรงสู้
คราวก่อนที่ไล่ล่าแมงมุมระดับสี่ เขาเกือบตายเพราะโลภเอาความดีความชอบ บุ่มบ่ามจนพลิกสถานการณ์ให้ศัตรูสังหารกลับ ดังนั้นคราวนี้เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ
ลืมตาขึ้นแล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา
เขาหันไปมองเสิ่นเหอซึ่งกำลังฟื้นฟูเรี่ยวแรงอยู่ไม่ไกล “เฒ่าเสิ่น โลงอีกใบเป็นยังไงบ้าง ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ไม่มี เงียบสงบมาตลอด คนที่จัดการเรื่องนี้คงคิดเผื่อไว้แต่แรก กลัวว่าโลงใบเดียวจะเปิดโปงทุกอย่าง แล้วเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่จนพวกเรากวาดล้างได้หมด เลยต้องมีแผนสำรองแน่นอน”
หลูจื่อหมิงพยักหน้า “ก็จริง ถ้าโลงใบหนึ่งถูกเปิดโปง โลงทั้งหมดก็จะถูกเปิดโปงและถูกกวาดเรียบ คนที่อยู่เบื้องหลังคงโกรธจนกระอักเลือด”
“พักจนพร้อมแล้วก็จัดการโลงใบต่อไป! ถ้าชักช้ากว่านี้ฟ้าจะมืดแล้ว!”
เสิ่นเหอตอบรับ ก่อนหันไปถามคนข้าง ๆ “คุณหนูโม่ ไหวไหม?”
โม่เหยาที่กำลังหลับตาปรับลมหายใจค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ตอบเสียงเย็นชา “ไม่มีปัญหา”
ส่วนเจ้าอ้วนเริ่มเฝ้าอยู่ข้างหลูจื่อหมิง พลางทำท่าทางประกอบและตื่นเต้นทบทวนการต่อสู้เมื่อครู่
“พี่หลู สอนหมัดจักรพรรดิสวรรค์ให้ผมได้ไหม แค่ฟังก็รู้แล้วว่าโคตรเจ๋ง”
“แล้วท่าเรียกออกมานั่นก็เท่สุด ๆ นั่นแม่ทัพจริง ๆ ใช่ไหม! โหดชะมัด!”
ยิ่งพูดเจ้าอ้วนก็ยิ่งตื่นเต้น ปกติพอเจอสิ่งลี้ลับระดับห้า พวกเขาทำได้แค่หนีหัวซุกหัวซุน