“อืม…ใช้คำพูดสบาย ๆ เพื่อสนิทสนมกับนักเรียนให้มากขึ้น” หลิวเย่อ่านทีละคำอย่างยากลำบาก
เหล่าภูตประหลาด: “……”
หลิวเย่เงยหน้าขึ้น ทุกคนพลันถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง
หลิวเย่ทอดถอนใจ สมกับเป็นคู่มือจริง ๆ พูดได้แม่นยำไม่มีผิด ระยะห่างนี่ไกลเกินไปจริง ๆ
“เอ่อ พวกเธอไม่ต้องกลัวนะ ครูน่ะเป็นคนเข้ากับคนง่าย อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ พวกเธอก็จะรู้จักครูเอง แล้วนี่พวกเธอถอยไปอยู่ข้างหลังกันทำไม ครูไม่ได้จะตีให้ตายสักหน่อย”
เหล่าภูตประหลาด: “……”
นี่เขากำลังขู่พวกเราอยู่หรือเปล่า?
“ว้าก!”
จู่ ๆ หลิวเย่ก็ตะโกนลั่น ทำเอาเหล่าภูตประหลาดร้องลั่นแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น
“ฮ่า ๆ อย่าตื่นเต้นไป ครูแค่ล้อเล่นนิดหน่อย ครูอารมณ์ขันไหมล่ะ?”
เหล่าภูตประหลาด: “……”
หมอนี่ต้องมีอะไรผิดปกติในหัวแน่ ๆ
“หืม? ระยะห่างยังดูไกลอยู่เลยนะ” เมื่อเห็นว่านักเรียนยังไม่เข้ามาสนิทด้วย หลิวเย่ก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองยังทำอะไรได้ไม่ดีพอหรือเปล่า
เขากำลังจะหยิบหนังสือขึ้นมา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฟึ่บ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ทุกคนก็กลับไปนั่งประจำที่แล้ว ต่างพากันยิ้มให้เขา หลังตรงเสียด้วย
หลิวเย่ยิ้มออกมา สมกับเป็นคู่มือจริง ๆ ไม่หลอกกันเลย!
“ดีมาก วันนี้เป็นคาบแรก งั้นเรามาพูดถึงกฎในห้องเรียนกันก่อน!”
“อย่างแรก เรื่องการแต่งกายกับบุคลิกภาพ พวกเธอเป็นนักเรียน ต้องใส่ใจภาพลักษณ์ อยู่ในโรงเรียนก็ต้องใส่ชุดนักเรียน ดูสิ พวกเธอแต่งตัวอะไรกันเนี่ย!”
“อาจารย์ พวกเรามีเสื้อผ้าอยู่ชุดเดียวเองครับ” เหล่าภูตประหลาดพูดอย่างจนใจ