เมื่อสัมผัสได้ถึงลมแรงบนดาดฟ้า จอห์นก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เขากลัวว่าไอ้หนุ่มนี่จะกระโดดลงไปจริง ๆ แล้วตัวเองจะพลอยตายไปด้วย
โชคดีที่ตอนนั้นเอง ครูหนุ่มคนหนึ่งวิ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
“ทำอะไรอยู่! รีบลงมาเดี๋ยวนี้!”
ครูคนนี้มีรูปร่างหน้าตาสุภาพ สวมชุดสูทและแว่นกรอบทอง ดูมีบุคลิกสง่างามมาก
แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งที่มองเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ กลับจำไม่ได้
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืนอยู่บนดาดฟ้า ชายคนนั้นก็รีบร้อนเดินเข้าไปหา
“ซือป๋อ เธอคือหลิวซือป๋อใช่ไหม! ฉันเป็นครูประจำชั้นห้องข้าง ๆ ฉันพอรู้เรื่องของเธอมาบ้าง อย่าเพิ่งคิดสั้น กลับไปกับฉันก่อน ฉันช่วยเธอได้!”
หลิวซือป๋อหันกลับมามองมือที่ชายคนนั้นยื่นออกมา น้ำตาคลออยู่ในดวงตา
ทุกคนรังแกเขา มีเพียงชายตรงหน้าที่เอื้อมมือมาช่วย หลิวซือป๋อรู้สึกว่าตัวเองยังมีความหวังอยู่บ้าง
เขาจับมือชายคนนั้นแล้วลงจากดาดฟ้า
ในชั่วขณะนั้น ชายคนนั้นก็เผยรอยยิ้มสดใส
……
อีกด้านหนึ่ง หลิวเย่กำลังลากฟู่หยางไปยังมุมหนึ่งของสวนสนุก
ไม่รู้ว่าฟู่หยางโชคดีหรืออย่างไร ทั้งที่สภาพเป็นแบบนี้แล้วก็ยังไม่ตาย แถมยังมีสติครบถ้วน
“พี่หยาง ตรงนี้มีโรงหนังขนาดเล็กด้วย มาดูหนังกันเถอะ”
“หนังเหรอ?”
จู่ ๆ ฟู่หยางก็รู้สึกใจหวิว แต่แล้วก็ยินดีขึ้นมาทันที ใจหวิวก็ดีสิ ใจหวิวแปลว่ามีอันตราย มีอันตรายก็จะได้ตายไปพร้อมกับไอ้หมอนี่!