(พื้นที่ฝากสมอง เรื่องราวในมิติคู่ขนาน ไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริง เคยเขียนจบและติดอันดับหนังสือน้องใหม่ อีกทั้งยังถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์สั้น คุณภาพรับประกัน อ่านได้อย่างสบายใจ)
“เฉินฮ่าว หูหนวกรึไง ทำไมไม่พูดไม่จา?
วันนี้เซี่ยวหย่าอายุสิบเก้า แกจะเอาไอ้ของพัง ๆ นี่มาย้อมแมว?”
เสียงหึ่ง ๆ ดังข้างหู ราวกับมีแมลงวันหัวเขียวบินส่งเสียงอื้ออึง
เฉินฮ่าวขมวดคิ้ว อาการเมาค้างทำสมองปวดราวกับจะระเบิด
เหล้าไป่จิ่วสามชั่งในท้องยังคงพลุ่งพล่าน เขาเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ตามสัญชาตญาณ แต่มือกลับคว้าจับได้แค่อากาศ
การคว้าครั้งนี้ ทำให้สติของเขาตื่นขึ้น
ตรงหน้าไม่ใช่ห้องคาราโอเกะอบอวลกลิ่นอ้วก และไม่มีนักลงทุนพุงพลุ๊ยบีบบังคับให้เขาดื่มจนขาดสติ
แสงอาทิตย์ทิ่มแทงนัยน์ตา ท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว และ...
ใบหน้ากลมโตบิ๊กไซส์ ที่ฉาบด้วยรองพื้นคุณภาพต่ำ เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
จ้าวเชี่ยน
“เพื่อนซี้” ของหลินเซี่ยวหย่า แฟนเก่า
อีนี่มันสุดยอดอัจฉริยะตัวจริง งานประจำคือ “ตัวป่วน” งานเสริมคือหาเสี่ยให้หลินเซี่ยวหย่า สุดท้ายทำสำเร็จ ส่งหลินเซี่ยวหย่าขึ้นเตียงเสี่ยใหม่เอี่ยม
ส่วนข้างจ้าวเชี่ยน มีหญิงสาวผู้คล้ายดอกไม้ขาวบอบบางยืนอยู่
ชุดเดรสลายดอกไม้สีขาว ผมยาวสลวยดำขลับ ดวงตาคู่นั้นฉ่ำวาว เธอกัดริมฝีปาก ทำท่าทางเหมือนถูกข่มเหงแสนสาหัส
หลินเซี่ยวหย่า
คนที่ทำให้เขายอมเป็นหมาหมอบมาเจ็ดปี ส่งเสียเรียน ป.โท จนถึงหางาน ทำสุดท้ายตอบแทนด้วยการสวมเขา
“เชี่ย”
เฉินฮ่าวอดไม่ได้ คำหยาบพ่นออกมาจากปาก
สวรรค์นี่รังเกียจที่เขาตายยังไม่ระทมพอ ยังอยากให้เขาต้องมาดูการแสดงของสองนางนี่อีกรอบก่อนตาย?
“แกด่าใคร?
เฉินฮ่าว แกนี่มันเก่งขึ้นแล้วนะโว้ย!”
จ้าวเชี่ยนระเบิดทันที กล่องของขวัญสีชมพูในมือเกือบจะทิ่มเข้ารูจมูกของเฉินฮ่าว:
“ถือเมย์เบลลีนราคาสองร้อย จะมาเสแสร้งเป็นเทพแห่งรัก?
เมื่อกี้ประธานสโมสรจางยังจะส่งมือถืออีริกสันให้เลยนะ!
เซี่ยวหย่าเพื่อรอแกถึงขั้นปฏิเสธเขาไป แล้วแกให้แค่นี้?”
หลินเซี่ยวหย่าฉวยโอกาสดึงแขนเสื้อจ้าวเชี่ยน หลุบตาลงต่ำ เสียงหวานนุ่มราวกับจะบีบน้ำได้:
“เชี่ยนเชี่ยน อย่าพูดเลย
ทางบ้านเฉินฮ่าวไม่ค่อยดี ไหนเลยจะซื้อนี่ได้ ก็เขาประหยัดอดออมเก็บเงินมาเดือนหนึ่ง
ถึงจะอิจฉาห้องข้าง ๆ ที่ได้มือถือนอเกียจากแฟน แต่ฉันไม่ถือสาหรอก”
ฟังสิ กลิ่นใบชาเหลือร้ายนี้ยังคงสูตรเดิม เป็นรสชาติที่คุ้นเคยยิ่ง
เฉินฮ่าวอยากจะหัวเราะ
ตัวเขาในอดีตคงสมองมีแต่ปูน เลยคิดว่านี่คือความเข้าใจอกเข้าใจใจ?
นี่มันชัด ๆ ว่าเอาคำว่า “สาวเกาะ” แปะบนหน้าผาก แต่ยังดันทุรังจะสร้างภาพ
หากเป็นเฉินฮ่าวจากก่อนหน้านี้ ตอนนี้คงตกใจลนลานพร่ำขอโทษ สาบานว่าเดือนหน้าแม้ต้องไปขายเลือด ก็จะซื้อมือถือให้เธอ
แต่เฉินฮ่าวตอนนี้คือเสี่ยจอมเจ้าเล่ห์ที่คลุกคลีในสมรภูมิธุรกิจมานานนับสิบปี ใจดำยิ่งกว่าถ่านหิน
เขาหรี่ตามอง กวาดสายตาไปทั่วใบหน้าหลินเซี่ยวหย่า
สะอาดหมดจดดีแท้ ไม่แปลกที่หลอกตัวเขาในอดีตให้หลงได้เหมือนคนปัญญาอ่อน
“เฉินฮ่าว! เป็นใบ้รึไง?
มองอะไรด้วยแววตาแบบนั้น?”
จ้าวเชี่ยนตะโกนข่มขู่
“เซี่ยวหย่าไม่รังเกียจความจนของแก นั่นคือนางใจดี อย่าหน้าใหญ่ไม่เข้าท่า!”
“พอได้แล้ว อย่าแหกปาก สมองชาไปหมด”
เฉินฮ่าวแคะหู เสียงเกียจคร้าน เปี่ยมด้วยท่าทีไม่แคร์โลก
เขายื่นมือออกมา แบ: “เอามา”
“อะไร?” จ้าวเชี่ยนชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง
“เครื่องสำอางค์ไง”
เฉินฮ่าวผงกคาง
“เธอก็บอกไม่ใช่เหรอว่าไอ้ของบ้านี่มันเอาไปให้ใครเขาก็ขายหน้า”
จ้าวเชี่ยนยื่นกล่องของขวัญในมือให้เขาโดยไม่รู้ตัว
เธอคิดว่าเฉินฮ่าวจะเอาคืนไปแล้วเปลี่ยนเป็นของขวัญชิ้นอื่น
เฉินฮ่าวรับกล่องสีชมพูนั่นมา ลองชั่งน้ำหนักในมือ
วินาทีถัดมา ต่อหน้าคนทั้งสอง เขาดึงซิปเป้สะพายหลัง สะบัดข้อมือ โยนกล่องเข้าไปในเป้อย่างง่ายดาย
“ในเมื่อดูถูกว่ามันแย่ ก็ไม่ต้องเอา”
เฉินฮ่าวตบเป้สะพายหลัง พลางพูดอย่างไม่ยี่หระ:
“พอดี ประหยัดได้”
สีหน้าสะเทือนใจของหลินเซี่ยวหย่าค้างแข็งบนใบหน้า เธอเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ
เฉินฮ่าวที่เคยว่านอนสอนง่าย เอาอกเอาใจเธอเหมือนเจ้าแม่นั่นหายไปไหน?
“เฉินฮ่าว! นี่แกหมายความว่าไง?!”
ในที่สุดหลินเซี่ยวหย่าก็แกล้งต่อไปไม่ไหว น้ำเสียงแหลมสูงขึ้น:
“วันนี้เป็นวันเกิดอายุสิบเก้าของฉัน!
แกเอาของขวัญคืนไปนี่มันหมายความว่าไง?”
“ผมรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณ”
เฉินฮ่าวมองเธอ เผยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้า:
“ก็เพราะเป็นวันเกิดคุณ ผมถึงไม่อยากให้คุณต้องฝืนใจไง
ไหน ๆ ไอ้ของพัง ๆ นี่มันไม่คู่ควรกับคุณ ผมก็จะเอาไปซะ จะได้ไม่เกะกะสายตาคุณ”
พูดจบ เขาหมุนตัวเดินจากไป
ฉับไวเด็ดขาด ราวกับผู้ชายป่าเถื่อนเจ้าชู้ที่ถอด...แล้วจากไปอย่างไม่แยแส
“เฉินฮ่าว!!”
หลินเซี่ยวหย่าสะท้านทั้งร่างด้วยความโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายกล้าทำแบบนี้กับเธอ!
จ้าวเชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งสติได้ กรีดร้องเหมือนแมวถูกเหยียบหาง:
“เฉินฮ่าว ไอ้สารเลว!
แกกล้าทำกับเซี่ยวหย่าแบบนี้?
แกเชื่อไหมว่าเซี่ยวหย่าจะบอกเลิกแกเดี๋ยวนี้แหละ!!”
ฝีเท้าฉินฮ่าวชะงัก
เขาหันกลับมามองทั้งสองคนที่เดือดดาล ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจิดจ้า:
“เลิกก็เลิกสิ ใครไม่เลิกเป็นหลานเต่า
อีกอย่าง ให้พวกเธอหนึ่งคำ
ไปไกล ๆ!”
พูดจบ เขาสอดมือทั้งสองลงกระเป๋ากางเกง ผิวปากเพลง สาวเท้าก้าวยาว ๆ จากไป
ทิ้งเพียงเด็กสาวทั้งสองคนยืนงงกลางสายลม สงสัยในชีวิต
......
เพิ่งเดินพ้นมาไม่ไกล ฟ้าฝนก็เหมือนจงใจจะร่วมแสดงละครเลิกราครั้งใหญ่ เทลงมาห่าใหญ่พรึ่บพรั่บ
เดือนเมษายนที่ปักกิ่ง น้ำฝนยังเย็นเฉียบ
น้ำฝนเย็นเยียบสาดใส่ใบหน้า ไหลซึกลงตามซอกคอเข้าไปในเสื้อผ้า แต่เฉินฮ่าวกลับรู้สึกสดชื่นถึงขั้วหัวใจ
เขาปาดน้ำบนหน้าคราหนึ่ง บีบต้นขาตัวเองอย่างแรง
เจ็บจริง ๆ
ไม่ใช่ความฝัน เขากลับมาจริง ๆ แล้ว
กลับมาสู่ปี 2000 ยุคบ้าคลั่งที่เหล่าพราหมณ์ผงาด ทองคำเกลื่อนกราด
ความอัดอั้นในชาติก่อน ความเสียใจ การทำงาน 996 เกือบตาย การปะทะคารมที่หน้าเคาน์เตอร์หัวเฉียงเป่ย ความสิ้นหวังตอนเหรียญคริปโตล่ม...
ไปตายซะให้หมด!
“ข้ากลับมาแล้ว”
เฉินฮ่าวแสยะยิ้ม ในม่านฝนยิ้มดุดันและบ้าคลั่ง
ชาตินี้เขาไม่เป็นกุ้ยช่ายให้เชือดอีก เขาจะเป็นคนถือเคียวเสียนี่!
......
หอพักหมายเลขเจ็ด จิงหาง ห้อง 302
“โครม” หนึ่งเสียง ประตูถูกผลักออก
กลิ่นเฉพาะตัวของหอพักนักศึกษาชายอบอวลเข้าโพรงจมูก เฉินฮ่าวสูดลมหายใจลึก ๆ แม่งช่างอบอุ่นใจนัก นี่แหละกลิ่นของความหนุ่มสาว
ในหอพักมีกลุ่มควันลอยคลุ้งราวกับเขาวงกตใยแมงมุม
หนุ่มสามคนร่างเปลือยท่อนบนบนเตียงล่างกำลังกดเมาส์อย่างบ้าคลั่งใส่จอ CRT ก้นใหญ่ [Red Alert 95] ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งห้อง
“เหล่าซาน ไอ้ขยะ แกเอารถถังไปไหน? แม่งบ้านถูกตียึดแล้ว!”
“อย่าเอะอะ! ข้ากำลังสะสมนิวเคลียร์ ยิงทีเดียวปิดเกม!”
ไอ้อ้วนที่อยู่ใกล้ประตูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หันกลับมามอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เหยด! พี่ฮ่าว?
นี่แกไปฉลองวันเกิดหลินแม่ดอกไม้ประจำคณะ หรือไปขอฝนที่ศาลเจ้าพญามังกร?”
ไอ้อ้วนชื่อหวังเฉียง เป็นคนพื้นที่ปักกิ่ง แถวบ้านทำค้าวัสดุก่อสร้าง โง่ รวย เน้นเพื่อน
ในชาติที่แล้วตอนเฉินฮ่าวตกต่ำ มีก็แต่ไอ้นี่แหละที่ยื่นมือช่วย ควักตังค์ให้ยืมโดยไม่ปริปาก จะว่าไปเรื่องนี้เกือบทำให้มันมีเรื่องกับที่บ้าน
บุญคุณนี้เฉินฮ่าวจำได้ข้ามภพ
เขาโยนเป้สะพายหลังปียก ๆ ลงบนเตียง แล้วหยิบกล่องเมย์เบลลีนนั่นออกมาจากข้างใน จากนั้นโยนเป็นแนวโค้งพาราโบลาไปอย่างสบาย ๆ
“รับไป”
หวังเฉียงงุ่มง่ามรับไว้อย่างวุ่นวาย เห็นกล่องเท่านั้นก็งงทันที:
“อะไรเนี่ย?
เมย์เบลลีน?
ของขวัญวันเกิดของหลินเซี่ยวหย่า นายจะให้ฉันทำซากอะไร?
ฉันไม่ใช่พวกชอบไม้ป่าเดียวกันนะโว้ย พี่ฮ่าว!
แถมฉันก็ใช้ไม่เป็นด้วยสิ!”
“ให้นาย บอกว่าเอาไปง้อนางเอกใสวัยเด็กของนายที่ยังเรียนมอปลายนั่นแหละ”
เฉินฮ่าวถอดเสื้อตัวบนที่เปียกชุ่มออก เผยสัดส่วนซูบผอม เปลือยท่อนบนเอาผ้าขนหนูเช็ดหัว น้ำเสียงราบเรียบพลางตอบ:
“ฉันกับหลินเซี่ยวหย่าเลิกกันแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงคีย์บอร์ดและเมาส์ในหอพักก็หยุดชะงัก
เพื่อนร่วมห้องหลายคนหันขวับมาพร้อมเพรียง แม้แต่เหล่าซานที่กำลังบัญชาการรถถังอะพอคคาลิปส์ก็ยังหยุดมือ มองจ้องเฉินฮ่าวราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาว