ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเซี่ยลี่จอดเทียบหน้า "แหล่งรวมของปลอม" ชื่อกระฉ่อนแห่งเมืองหลวง——ตลาดต้าหลิ่วซู่
ที่นี่คือสวรรค์ของการผลาญเงินของคนจน และสรวงสวรรค์ของพวกขี้โม้
เฉินฮ่าวแหวกเข้ากลางฝูงชน เป้าหมายชัดเจน ลงมือได้แม่นยำและเด็ดขาด
ใช้เงิน 80 หยวน ซื้อแจ็กเก็ต Gucci พิมพ์ลายโลโก้ G สองตัวเต็มตัว
โลโก้เด่นสะดุดตาจนแทบบอด
แล้วก็ใช้เงินอีก 50 หยวน ซื้อรองเท้าหนังหัวแหลมของ Pierre Cardin มันวาวคู่หนึ่ง
ในที่สุด เขาแทรกตัวเข้าไปในร้านตัดผมโทรม ๆ ที่ไม่มีแม้แต่ป้ายไฟหมุนข้าง ๆ
"เถ้าแก่ ตัดผม"
เฉินฮ่าวล้วงกระดาษที่วาดแบบลวก ๆ ออกมา เอามาวางบนโต๊ะ
"ตัดตามแบบนี้แหละ ผมด้านหน้าทำให้มันตั้ง ๆ หน่อย เอาแบบที่ดูแล้วรู้เลยว่าอย่ามายุ่งดีกว่า"
ช่างตัดผมจ้องรูปอยู่นานกว่าจะเข้าใจว่าทรงประหลาดนี่คืออะไร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินฮ่าวเดินออกจากร้านตัดผมพร้อมกับทรงผมที่ในภายหลังเรียกว่า "อเมริกันฟรอนต์สไปค์"
เขาหาห้องน้ำสาธารณะ ถอดเสื้อผ้าเปียก ๆ นั่นทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ยัดเสื้อผ้าเก่าใส่กระเป๋าเป้ Adidas ปลอมที่เพิ่งซื้อมาด้วยราคา 20 หยวน
ส่องกระจกที่เปื้อนคราบสกปรก เฉินฮ่าวเสยผมปอยหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่แฝงด้วยการเยาะเย้ยสามส่วน เฉยชาสามส่วน และไม่ใส่ใจสี่ส่วน
เชยแบบมีสไตล์ เท่แบบกร้าว และความกร้าวนั้นยังแฝงกลิ่นอายเศรษฐีใหม่
เพอร์เฟกต์
……
กลับมาที่หน้าจิ่นซิ่วจวงหยวนอีกครั้ง เฉินฮ่าวผลักประตูกระจกของ "อันเจียจื้อเย่"
"กริ๊งงง——"
เสียงกริ่งประตูดังระงม ในร้านไม่ใหญ่ มีกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลอยคลุ้ง
ผู้หญิงสองคนกำลังนั่งจับกลุ่มถักไหมพรมเมาท์มอยกัน
คนหนึ่งอายุ 40 กว่า ดัดผมลอนใหญ่ อีกคนเพิ่งจบใหม่ อายุแค่ 20 ต้น ๆ
ได้ยินเสียง ทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
เด็กสาวเห็นชุด "สีสันฉูดฉาด" ของเฉินฮ่าว ก็มีแววรังเกียจวาบผ่านดวงตา คงกำลังคิดว่ามาจากชายขอบเมืองไหนกัน
แต่หลี่เจวียน หญิงวัยกลางคน กลับตาเป็นประกาย "ฟึ่บ" วางไหมพรมในมือทิ้งทันที
เธอคลุกคลีในวงการนี้มาหลายปี ตาฝีมือฉกาจ
ทุกวันนี้คนรวยมีสองประเภท พวกหนึ่งติดดินเหมือนชาวนา อีกพวกก็คือพวกคุณหนูคุณชายที่อยากแปะป้ายยี่ห้อไว้บนหน้าผากแบบนี้แหละ
เด็กนี่อายุยังน้อย ใส่ของแบรนด์เนมเต็มตัว เดินมาเชิด ๆ แววตายโสจนแทบอยากเตะให้กระเด็น ต้องเป็นพวกบ้านมีเงินแล้วชอบออกมาอวดเบ่งทำลายทรัพย์สินแน่ ๆ
คนพรรค์นี้หลอกง่ายที่สุด แล้วก็ใจป้ำที่สุด
"โอ๊ย หล่อจัง มาดูบ้านเหรอคะ"
หลี่เจวียนยิ้มแป้นรีบเดินมาต้อนรับ
เฉินฮ่าวไม่สนใจเธอ ทำท่าเดินตรงไปยังโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนั่ง กระเป๋า Adidas ใบนั้นโยนลงบนโต๊ะกาแฟ
"มีวิลล่ามั้ย"
เขาไขว่ห้าง น้ำเสียงยโสเหมือนมาเทกโอเวอร์ร้านนี้
"มีค่ะมี! ต้องมีแน่นอน!"
หลี่เจวียนยิ้มจนแป้งบนหน้าแทบกระเทาะ หันไปตวาดใส่เด็กสาวที่ยืนเหม่อลอย
"เสี่ยวจาง! ไม่มีตาเหรอ? รินน้ำให้ท่านประธานสิ!"
แล้วเธอก็หันไปคว้าแฟ้มหนาเตอะจากตู้ บิดสะโพกนั่งลงตรงข้ามเฉินฮ่าว ความกระตือรือร้นยิ่งกว่าตอนเจอพ่อแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากกันมานาน
"ท่านประธานแซ่อะไรเหรอคะ
อยากได้หลังใหญ่แค่ไหน
จิ่นซิ่วจวงหยวนของเราเป็นโครงการระดับไฮเอนด์ที่สุดในย่านนี้เลยนะคะ มีทุกแบบ!"
เฉินฮ่าวปรายตามองเธอเล็กน้อย แล้วตอบอย่างเอื่อยเฉื่อย
"ไม่กล้า แซ่เฉิน
ผมก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก อย่างเดียว ต้องเงียบสงบ
พ่อผมเปิดโรงงานอยู่ที่มณฑลเจ้อเจียง ให้ผมมาเรียนหนังสือที่เมืองหลวง หาเรื่องหาที่เรียน แล้วก็เลือกซื้อบ้านเองสักหลัง
เงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่บ้านดี อย่าเอาพวกขยะเน่า ๆ มาให้ผมขยะแขยง"
มณฑลเจ้อเจียง เปิดโรงงาน มาเรียนหนังสือ เงินไม่ใช่ปัญหา
พอคีย์เวิร์ดพวกนี้หลุดออกมา หลี่เจวียนแทบอยากคุกเข่าร้องเพลงยอมศิโรราบให้เฉินฮ่าวเดี๋ยวนั้น
นี่ไม่ใช่ลูกค้าแล้ว แต่เป็นตู้เอทีเอ็มเดินได้!
"โอ๊ะ ที่แท้ก็คุณชายเฉิน เสียเกียรติแล้วค่ะ!"
หลี่เจวียนเปลี่ยนคำเรียกทันที คว้าพวงกุญแจพวงใหญ่กรุ๊งกริ๊งออกมา
"คุณชายเฉินวางใจได้เลยนะคะ ฉันมีของดี ๆ อยู่ไม่กี่หลัง เก็บไว้ให้คนมีรสนิยมอย่างคุณโดยเฉพาะ!
ไปเลยค่ะ เราไปดูกันเดี๋ยวนี้!"
……
เข้ามาในหมู่บ้าน หลี่เจวียนทักทาย รปภ. อย่างคล่องแคล่ว นำทางเฉินฮ่าวตรงไปยังหลังแรก
อยู่กลางหมู่บ้านเลย เป็นบ้านเปล่าไม่ตกแต่ง
ข้างในโล่งโจ้ง พูดยังมีเสียงก้อง
เฉินฮ่าวเอามือไพล่หลังเดินวนรอบหนึ่ง หน้าผากย่นจนหนีบแมลงวันตายได้ ปลายเท้าเขี่ยฝุ่นปูนบนพื้นอย่างรังเกียจ
"แค่นี้เองเหรอ"
เฉินฮ่าวสีหน้าไม่พอใจ
"กระเบื้องปูพื้นก็ไม่มี จะอยู่ได้ยังไง
นี่จะให้ผมไปซื้อปูนทรายมาตกแต่งเองเหรอ
ผมมีเวลาว่างพอรึไง"
รอยยิ้มบนหน้าหลี่เจวียนแข็งค้าง รีบยิ้มประจบ
"ค่ะ ๆ คุณชายเฉินพูดถูกเลย หลังนี้ไม่เหมาะกับฐานะท่านจริง ๆ
เราไปดูหลังต่อไปกันค่ะ ตกแต่งครบ!"
หลังที่สองตกแต่งได้หรูหราทีเดียว สไตล์ยุโรป วิบวับแพรวพราว เฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าครบ
"คุณชายเฉิน หลังนี้เป็นไงบ้างคะ
เจ้าของย้ายไป ตปท. ด่วน ขนกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย!"
หลี่เจวียนทุ่มเทเสนอขายเต็มที่
เฉินฮ่าวเดินวนในบ้านรอบหนึ่ง สุดท้ายหยุดที่ห้องนั่งเล่น กระทืบพื้นแรง ๆ ด้วยรองเท้าหนังปลอม
"สไตล์ตกแต่งนี่เชยโคตร ๆ เหมือนร้านคาราโอเกะเลย
แล้วระเบียงก็เล็กไปนะ เล็กกว่าห้องน้ำบ้านผมอีก"
เขาเดินไปริมหน้าต่าง เคาะกระจกเล่น
"แล้วก็ไม่ใช่กระจกสองชั้น
เก็บเสียงได้มั้ยเนี่ย
ผมนอนหลับยาก เสียงนิดหน่อยก็受不了"
หลี่เจวียนด่าอยู่ในใจ มึงใส่แจ็กเก็ต Gucci แต่สูบบุหรี่หงเหมย ไม่เห็นจะมีรสนิยมตรงไหนเลย! แต่ปากก็ต้องปลอบต่อ "ใช่ค่ะ ๆ คุณชายเฉินเป็นคนมีระดับ สไตล์นี้ดูเศรษฐีใหม่ไปหน่อย งั้นเราเปลี่ยนกันเถอะค่ะ!"
ดูไปสองหลังติด ๆ เฉินฮ่าวก็รังเกียจนั่นนี่ไปหมด หลี่เจวียนเหนื่อยจนขาแทบเล็กเรียวลงไปอีกวง แล้วรอยยิ้มบนหน้าก็แทบจะค้างไม่อยู่แล้ว
"คุณชายเฉินคะ บ้านในหมู่บ้านเราก็มีอยู่เท่านี้ ถ้าคุณยังไม่ชอบอีก..."
เฉินฮ่าวลุกขึ้น สีหน้าผิดหวัง "แค่นี้? ยังกล้าบอกว่าไฮเอนด์ที่สุดอีก? ผมว่ามันก็ดีแค่ระดับบ้านกระเบื้องใหญ่ในหมู่บ้านเท่านั้นแหละ ช่างเถอะ ไม่ดูแล้ว เสียเวลา" พูดจบก็ทำท่าจะเดิน
หลี่เจวียนเห็นปลาตัวใหญ่กำลังจะหลุดมือ ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที นี่มันลูกชายเจ้าของโรงงานที่มณฑลเจ้อเจียงนะ! ถ้าดีลนี้สำเร็จ ค่านายหน้าครึ่งปีก็ได้แล้ว!
"อ๊ะอ๊ะ! คุณชายเฉิน รอก่อน! รอก่อนค่ะ!" หลี่เจวียนฉุดเฉินฮ่าวไว้ กัดฟันพูดว่า "จริง ๆ แล้วยังมีอีกหลังนึง! ตำแหน่งมันจะค่อนข้างเปลี่ยวนิดนึง แต่รับประกันเลยว่าสงบเงียบแน่!"
เธอลดเสียงลง ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างลึกลับ "เจ้าของบ้านหลังนั้นตอนนี้รีบออกจากเมืองหลวง ให้ราคาถูกมาก ๆ เลย! บ้านหรูของจริงเลยนะคะ!"
ฝีเท้าเฉินฮ่าวชะงัก เขาหันมามองหลี่เจวียนด้วยแววตาเย้ยหยัน "งั้นก็เอามาให้ดูตั้งนานแล้วสิ จะรออะไรอีก? นำทาง"
หลี่เจวียนถอนหายใจโล่งอก รีบเดินนำไปข้างหน้า ผ่านสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยว กระทั่งถึงมุมที่ไกลที่สุดของหมู่บ้าน
บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่งที่ดูรกร้างนิด ๆ ตั้งอยู่เงียบ ๆ ชิดกับป่ารกร้างผืนนั้น
เฉินฮ่าวเงยหน้าขึ้น ชั้นสอง ระเบียงครึ่งวงกลมที่คุ้นเคย
ที่นี่เอง
"คุณชายเฉิน ดูสภาพแวดล้อมนี่สิคะ บ้านเดี่ยวมีรั้ว ไม่มีใครรบกวนแน่นอน!"
หลี่เจวียนควักพวงกุญแจใหญ่ออกมา หาช่องไขไปพลางพล่ามโอ้อวด "แล้วก็บ้านนี้มีห้องใต้ดินใหญ่มากด้วยนะคะ"
เฉินฮ่าวมองประตูบานนั้นที่ปิดสนิท หัวใจเริ่มเต้นระรัว แต่สีหน้าก็ยังคงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ แถมยังเม้มปากอย่างจู้จี้ "ดูลึกลับยังไงไม่รู้ เออ ในเมื่อมาแล้วก็เข้าไปดูหน่อยแล้วกัน"
"คลิก"
กุญแจหมุน กลอนประตูเด้ง
ประตูใหญ่เปิดออก