ชิงช้าสวรรค์ด้านหลังหยุดหมุนลงแล้ว เปลี่ยนคนอีกกลุ่มขึ้นไปแทน ฉันนิ่งไปนาน ก่อนจะพยักหน้าตอบภายใต้สายตาของเยว่เหยาว่า "อืม คราวนี้มาที่ห้างเตี้ยนหาเธอ มีธุระนิดหน่อยจริงๆ"
เยว่เหยาทำหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว "เธอต้องไม่มาหาฉันเพราะคิดถึงหรอก แล้วก็ไม่คิดถึงฉันเลยด้วย"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกชอบเอาเปรียบ มีธุระถึงมาหาเธอ"
เยว่เหยาหัวเราะ น้ำเสียงแฝงไปด้วยการหยอกล้อ "ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้เธอคิดถึงฉันบ้างไหม"
"อีกแล้วนะ!"
"เอาล่ะๆ ไม่แกล้งเธอแล้ว บอกมาสิ มาหาฉันเรื่องอะไร"
ฉันเงียบไปสักพักก่อนจะถามว่า "ช่วงนี้เธอมีตารางงานว่างไหม"
"กองถ่ายเพิ่งเปิดกล้อง โดยทั่วไปแล้วมีถ่ายทุกวัน" เยว่เหยาตอบ
"ยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ!" ฉันอุทานออกมา
เยว่เหยาพยักหน้า "อืม เร็วๆ นี้ตารางถ่ายแน่นมาก คืนนี้ยังมีฉากกลางคืนอีกสองฉาก อีกเดี๋ยวฉันต้องกลับกองแล้ว อยู่กับเธอนานไม่ได้"
ในใจฉันร่วงวูบ รู้ว่าโอกาสที่คราวนี้จะกลับไปมือเปล่ามีสูงมาก ฉันไม่อยากบังคับเยว่เหยา จึงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "งั้นเธอกลับก่อนเถอะ ที่ฉันมาหาเธอไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก ไม่มีเวลาก็ช่างเถอะ"
เยว่เหยายกข้อมือดูนาฬิกา "ฉันต้องไปแล้ว"
ฉันยิ้ม "ไปเถอะ"
ก่อนจากไป เยว่เหยาถามฉันว่า "เธอพักอยู่ที่ไหน"
"บ้านพักเสี่ยวหลี่"
"อ้อ งั้นฉันไปนะ บ๊ายบายเจาหยาง" เยว่เหยาโบกมือให้ฉัน แล้ววิ่งเหยาะๆ จากไป
……
ชิงช้าสวรรค์ยังคงหมุนอยู่ แต่จู่ๆ ฉันกลับกลายเป็นเดียวดาย เอนกายลงบนม้านั่งยาว ไม่อยากกลับที่พัก
ถึงแม้ฉันจะรับปากกับหัวหน้าไว้ว่าจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ แต่ก็ไม่อยากบังคับเยว่เหยา ไหนๆ เธอไม่มีตารางว่างจริงๆ ก็ปล่อยให้เรื่องนี้แล้วแต่โชคชะตาเถอะ