เช้าวันรุ่งขึ้น ผมรีบไปตลาดสดแต่เช้าตรู่ ซื้อตับหมูมาต้มกับพุทราจีนจนเป็นซุป แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
พอมาถึงโรงพยาบาล เหยียนเหยียนกำลังล้างหน้าอยู่ในห้องน้ำของห้องผู้ป่วย ส่วนฝางหยวนยังไม่ตื่น
กลัวจะปลุกฝางหยวน ผมเลยย่องเบาๆ เอากระติกน้ำร้อนใส่ซุปวางไว้บนตู้ข้างเตียงผู้ป่วย จากนั้นปิดประตูแล้วยืนโทรศัพท์หาหมีไช่ที่ทางเดินนอกห้อง
ครู่ต่อมา หมีไช่รับสาย ผมรีบถามเธอว่า "ตื่นหรือยัง เดี๋ยวผมซื้ออาหารเช้าไปส่งให้"
"ไม่ต้องแล้ว ฉันกำลังไปเซี่ยงไฮ้ วันนี้มีประชุมของกรมบริหารอุตสาหกรรมและพาณิชย์"
"อ๋อ"
หมีไช่เงียบไปสักพัก จากนั้นพูดกับผมว่า "อย่าลืมไปโรงพักเพื่อรับโทษด้วย"
"ไม่ลืมแน่"
"พอจ่ายค่าปรับไหม"
ที่จริงในตัวผมเหลือเงินแค่ 1,000 กว่าหยวน แต่ก็จำใจตอบไปว่า "มี พอ ขับรถระวังหน่อยละ เดี๋ยววางสายแล้ว"
"อืม"
จากนั้นต่างคนต่างก็วางสาย
……
ผมกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วย เหยียนเหยียนยกกระติกน้ำร้อนที่ผมถือมา ถามว่า "ข้างในใส่อะไรมา"
"ซุปพุทราจีนกับตับหมู บำรุงเลือด"
เหยียนเหยียนวางกระติกน้ำร้อนลง สีหน้าเคร่งขรึมพูดว่า "รู้ไหมว่าตัวเองผิด"
"อืม ผมนี่ตัวสร้างเรื่องจริงๆ"
เหยียนเหยียนถอนหายใจแล้วลดเสียงลง พูดว่า "เจ้าหยาง นิสัยชอบหาเรื่องของนายสมควรเปลี่ยนได้แล้วนะ นายบอกเอง ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้นายก่อเรื่องไว้เท่าไหร่ แล้วฝางหยวนบ้านฉันก็ซวยรับเคราะห์ไปด้วยทุกที ใจฉันนี่กลัวจริงๆ เลยนะ ก็ไม่ได้ฝึกรำมวยหมัดเหล็กหรือเสื้อเกราะเหล็กอะไรมาด้วยนี่ ทนนายป่วนแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ"