เมื่อเห็นฉันเงียบ หมีไช่ก็ถามอีกว่า “การให้กีตาร์เป็นของขวัญมันทำให้ลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วอีกอย่างนายก็ไม่จำเป็นต้องแพ้เสมอไปนี่!”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า “อีกอย่าง” ลางสังหรณ์ก็แล่นวาบขึ้นมาในใจฉัน เพราะจากการอยู่ด้วยกันมานาน ฉันได้ค้นพบว่า: เมื่อใดที่เธอใช้คำพูดพลิกแพลงแบบนี้ บ่อยครั้งเธอกำลังขุดหลุมพรางรอฉันอยู่ แล้วล่อให้ฉันกระโดดลงไปอย่างเต็มใจ
แต่พอลองคิดอีกที เรื่องเดิมพันเป็นสิ่งที่ฉันเสนอขึ้นมาเอง เธอไม่มีเงื่อนไขเบื้องต้นที่จะขุดหลุมได้เลย ดังนั้นความกังวลนี้จึงไม่จำเป็นสักนิด
“การให้กีตาร์นายน่ะเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก แต่…ฉันให้ไม่ไหวน่ะสิ!”
แม้คำพูดของฉันจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แต่มันก็เป็นความจริงจัง ถ้าฉันให้กีตาร์ราคาแค่หลักร้อยแก่เธอ มันคงไม่คู่ควรกับฝีมือการเล่นอันยอดเยี่ยมของเธอเลย
หมีไช่นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพูดกับฉันว่า “นายจะติดค้างไว้ก่อนก็ได้นะ”
ฉันหัวเราะ แล้วตอบตกลงทันที พร้อมพูดต่ออีกว่า “ก็อย่างที่เธอว่านั่นแหละ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแพ้เสมอไป ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องสมมติทั้งนั้น”
“อืม งั้นก็ขอให้นายโบกธงชัย อย่าให้เรื่องสมมตินี้กลายเป็นความจริงเลย”
“ไม่มีปัญหา คืนนี้รู้ผล!”
……
หลังจากกินข้าวเสร็จที่ร้านอาหารซีซี ฉันก็ไปที่ธนาคารเพื่อโอนเงิน จ่ายคืน 500,000 หยวนให้เจี่ยนเวยและหมีไช่คนละก้อน ใจฉันปลอดโปร่งขึ้นทันที ราวกับหอยทากที่สลัดเปลือกหนักๆ ออกไปได้ เมื่อไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว ในที่สุดฉันก็สามารถทุ่มเทกำลังกายใจไปกับการบริหารบาร์ได้อย่างเต็มที่