แม้สายฝนจะไม่กระหน่ำลงมา แต่ก็มากพอทำให้ฉันอับอายในค่ำคืนนี้ เมื่อกลับมานั่งในรถอีกครั้ง ตัวฉันก็เปียกโชกไปด้วยน้ำฝน
ในความหนาวเหน็บ ฉันค่อยๆ สงบลง และตระหนักว่าถึงเวลาต้องหาที่ซุกหัวนอนในเมืองนี้เสียที
ฉันขับรถไปยังโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง ขอห้องสวีท แล้วใช้บัตรธนาคารที่เจี่ยนเวยให้มาจ่ายค่าที่พัก
ฉันไม่เคยร่ำรวยมาก่อน นี่จึงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้พักห้องสวีทของโรงแรมห้าดาว เมื่อทอดตัวลงบนเตียงกว้างนุ่มสบาย กลับรู้สึกว่างเปล่า เพราะไม่รู้ว่าการมาอยู่โรงแรมหรูนี้เพื่ออะไรกันแน่ นอกจากเสียงสายฝนกระทบหน้าต่างบนตึกสูงที่ชัดเจนขึ้น ฉันไม่ได้อะไรเลย
ดื่มเบียร์ไปหนึ่งกระป๋อง ฉันหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียง แต่ในใจไม่ได้หวังเลยว่าหมีไช่จะตอบข้อความ เพราะตอนนี้เธอก็ใช้ความเฉยชาอย่างที่เคยเป็นกับความรักที่จบลงแล้ว ดังนั้นเธอคงไม่เยิ่นเย้ออาลัยอาวรณ์เหมือนฉัน
ฉันเปิดวีแชท ดูประวัติการสนทนาก่อนคบกันที่ยังอยู่ ข้อความและเสียงเหล่านี้ บันทึกความสดใสงดงามในอดีตของเรา แล้วตอนนี้เล่า? เราต่างมอบผลไม้ขมแก่กันท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าว
เมื่อคิดขึ้นมาได้ตอนนี้ วันที่เลวร้ายวันนี้ ล้วนมีต้นเหตุจากใจที่หวั่นไหวเมื่อวันวาน หากตอนนั้นใจไม่ไหว ตอนนี้ก็ไม่เจ็บ!
มือไถหน้าจอไปอย่างไม่มีชีวิตชีวา เผลอไปเห็นรูปโปรไฟล์ของเยว่เหยาที่อยู่ล่างสุดของรายชื่อสนทนา เราไม่ได้ติดต่อกันมาเกือบเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง ฉันจึงเปิดดูโมเมนต์ของเธอ