ท่ามกลางแสงสนธยา ฉันจ้องมองหมีไช่เช่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายฉันจึงวางรถบังคับในมือลง ยิ้มแล้วถามว่า “จ้องฉันทำไมเนี่ย?”
หมีไช่ไม่ตอบฉัน แต่กลับหยิบเสื้อกันหนาวที่ฉันปูไว้บนพื้นขึ้นมา แล้วดึงแขนฉันออก ก่อนจะสวมเสื้อกันหนาวกลับไปให้ฉัน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย “หรือนายคิดว่าตัวเองจะไม่หนาวบ้าง?”
“คุณเคยเห็นฉันเป็นหวัดไหม? สุขภาพดีขนาดนี้ ก็เพราะฝึกฝนกลางลมหนาวนี่แหละ!”
หมีไช่ยิ้มแล้วพูดว่า “เลิกโม้ได้แล้ว รีบปรับแต่งรถบังคับเถอะ ฉันนั่งยองๆ แป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอก”
เมื่อเห็นรอยยิ้มของหมีไช่ ฉันก็ใจลอยไปชั่วขณะ ในความทรงจำ ระยะนี้เธอแทบไม่เคยยิ้มให้ฉันเลย เพื่อให้รอยยิ้มนี้คงอยู่ต่อไป ฉันจึงรีบยองลงกับพื้นแล้วปรับแต่งรถบังคับต่อ
ครู่ต่อมา ในที่สุดรถก็สตาร์ทติดหลังจากการปรับแต่งของฉัน ฉันจึงยื่นรีโมตให้หมีไช่ พร้อมพูดว่า “เอาไปเล่นสิ”
แต่หมีไช่กลับส่ายหน้าอย่างคาดไม่ถึง แล้วพูดว่า “นี่ซื้อมาให้เธอต่างหาก”
“หา!! ...คุณบอกว่าเพื่อนคุณให้มาไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นเป็นคำพูดตอนโมโห ใครใช้ให้เธอชอบทำให้ฉันไม่สบายใจบ่อยๆ กันล่ะ!”
ในใจฉันรู้สึกซาบซึ้ง แต่ก็ยังทำเป็นยียวนกวนประสาทพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธเรื่องวันนั้นอยู่ แต่ก็ไม่ใช่จะชดเชยไม่ได้ ยังไงเดือนหน้าคุณก็จะมาอีก ตอนนั้นฉันจะไปซื้อให้คุณเต็มกล่องเลย!”
“โง่จริง...ใครใช้ให้เธอไปซื้อเป็นกล่อง”
ฉันยิ้มแหยๆ เขินอายเล็กน้อยเพราะบทสนทนาของเราตอนนี้ค่อนข้างคล้ายการหยอกล้อกันของคู่รัก
เมื่อเห็นฉันเงียบ หมีไช่จึงพูดกับฉันด้วยสีหน้าจริงจังว่า “รถบังคับคันนี้ อันที่จริงฉันซื้อไว้ตั้งแต่ครั้งที่แล้ว ตั้งใจจะให้เธอหลังกินข้าวเสร็จ แต่...”