ด้วยความเหนื่อยล้า ฉันเดินผ่านทางเดินชั้นสอง เมื่อผ่านห้องของหลัวเปิ่น ได้ยินเสียงทีวีจากข้างใน นึกว่าเขาหลับแล้ว จึงหยิบกุญแจสำรองเปิดประตูเข้าไป ตั้งใจจะปิดทีวีให้
แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับเห็นหลัวเปิ่นกำลังสูบบุหรี่ ดูเทปบันทึกคอนเสิร์ตสักรายการ
ฉันแปลกใจเล็กน้อย ถามว่า "ตีสามกว่าแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก?"
หลัวเปิ่นดีดขี้บุหรี่ในมือ น้ำเสียงราบเรียบตอบว่า "นอนไม่หลับจนติดเป็นนิสัย"
"รีบนอนเถอะ" ฉันพูดพลางหาวเตรียมเดินออกไป
แต่หลัวเปิ่นกลับร้องเรียกฉันไว้ "นั่งคุยกับเพื่อนหน่อย"
"ฉันไปล้างหน้าก่อน"
……
หลังจากล้างหน้าล้างตาง่ายๆ ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงอีกเตียงข้างหลัวเปิ่น ยกถ้วยชาจิบชาคลายกังวลหนึ่งอึก ถามว่า "เป็นอะไร มีเรื่องในใจเหรอ?"
หลัวเปิ่นพยักหน้า แล้วจุดบุหรี่อีกมวนให้ตัวเอง
บนโลกนี้คงไม่มีใครเข้าใจหลัวเปิ่นมากไปกว่าฉันอีกแล้ว จึงพูดเตือนด้วยความหวังดีว่า "ฉันว่าในเมื่อนายเลือกที่จะอยู่กับซีซีแล้ว ก็ไม่ควรคิดมากเกินไป"
หลัวเปิ่นส่ายหน้าปฏิเสธ "ฉันไม่อยากทำร้ายซีซีเลย แต่ความคิดบางอย่างมันฝังอยู่ในกระดูก ต่อให้มีดคมแค่ไหนก็กรีดไม่ออก!"
ฉันเงียบไปครู่หนึ่งจึงถามว่า "นายมีข่าวของผู้หญิงคนนั้นแล้วหรือเปล่า?"
"ไม่มี สิ่งเดียวที่ฉันไม่กล้าทำไปตลอดชีวิตก็คือการไปสืบข่าวของเธอ"
ตอนนี้เอง ฉันรู้สึกว่าหลัวเปิ่นติดอยู่ในโลกที่เขาสร้างขึ้นเอง ก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้ แต่ปมในใจนี้ก็ต้องมีวันถูกคลี่คลาย