แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ลงบนโต๊ะอาหารสีขาวสะอาด สองฝั่งโต๊ะ ฉันกับหมีไช่นั่งตรงข้ามกัน กินอาหารเช้าไปพลางคุยกันไปพลาง
หมีไช่วางขนมถั่วแดงที่เธอกินไปครึ่งหนึ่งลงในจานของฉัน พลางพูดว่า "หวานเกินไป!"
ถึงจะเป็นเมื่อก่อนฉันก็ไม่รังเกียจที่จะกินของเหลือจากเธอ ฉันคีบขนมที่ถูกกัดเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขึ้นมา พลางพูดกับเธออย่างขำๆ ว่า "ทำไมเธอกินอะไรก็ทำให้เป็นงานศิลปะได้นะ อ้าปากให้ดูหน่อยสิ ฟันเธอขึ้นรูปยังไง"
หมีไช่อ้าปากให้ฉันดูฟันเธอ
ฉันก็อุทานอีกว่า "เรียงตัวดีนี่นา แต่ทำไมรูปที่กัดออกมาถึงบิดเบี้ยวล่ะ?"
"เธอกัดออกมาให้เป็นเส้นตรงได้เหรอ?"
ฉันเลยกัดตรงมุมสองข้างของรูปพระจันทร์เสี้ยวที่เธอกัดไว้ จนขนมกลายเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแล้วพูดกับเธอว่า "ดูสิ นี่ก็เป็นเส้นตรงแล้วไง?"
"อาจเป็นเพราะฟันเธอบิดเบี้ยว ก็เลยกัดออกมาเป็นเส้นตรง!"
ฉันอึ้งไปกับตรรกะอันทรงพลังของหมีไช่ กินขนมถั่วแดงที่เหลือจนหมด แล้วก็เงียบไปจริงๆ
……
ใกล้จะกินอาหารเช้าเสร็จ ฉันถามหมีไช่ว่า "มื้อเที่ยงอยากกินอะไรไหม ฉันจะไปซื้อมาทำให้"
หมีไช่ส่ายหน้า แล้วพูดว่า "ฉันต้องไปเซี่ยงไฮ้แล้ว บ่ายนี้มีประชุมคณะกรรมการฉุกเฉินของกลุ่มที่ต้องเข้าร่วม"
ฉันรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เลยถามอีกว่า "แล้วเย็นนี้กลับมาไหม?"
"ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ ถ้าเย็นนี้มีงานเลี้ยงก็คงกลับมาไม่ได้"
"อ๋อ งั้นเธอขับรถช้าๆ หน่อยนะ เราค่อยติดต่อกันตอนเย็นอีกที"