เมื่อได้ฟังข้อเสนอให้ไปชนรถแข่งของเด็กอ้วนตัวกลม หมีไช่ก็ดูจะลังเลอยู่บ้าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดกับฉันว่า "แบบนี้คงไม่ดีมั้ง รถเขาคันเล็กขนาดนั้น ถ้าชนพัง ไอ้เด็กอ้วนนั่นต้องเสียใจแน่!"
ฉันรีบปลุกใจหมีไช่ "จะกลัวอะไร ในลานนี้ใครที่ไม่เคยโดนชนบ้างเล่า"
หมีไช่ก็ยังลังเลอยู่ดี
ฉันเลยออกไอเดียแย่ๆ ให้อีก "ก็ทำเป็นชนโดยไม่ตั้งใจไง ขนาดเราขับรถจริงๆ ยังมีอุบัติเหตุเลย ใช่ไหม?"
"ก็ได้"
หมีไช่พูดจบก็โยกคันบังคับ พุ่งเข้าใส่รถของเด็กอ้วนตัวกลมตรงๆ ทันใดนั้นรถของเด็กอ้วนก็พลิกคว่ำกลิ้งไปหลายตลบ
เด็กอ้วนตัวกลมโกรธขึ้นมาทันที เก็บรถที่ถูกชนพลิกคว่ำขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งตรงมาหาหมีไช่ ฉันก็ผละออกจากที่เกิดเหตุทันที จากนั้นไปยืนดูอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรด้วยความสะใจ
เด็กอ้วนตัวกลมก็ยังเป็นเด็ก จะรู้จักสงสารผู้หญิงที่ไหนกันล่ะ เอาแต่นินทาด่าทอพลางใช้มือทุบตีหมีไช่ตามบุญตามกรรมอย่างไร้เหตุผล หมีไช่ทั้งเขินทั้งอายก็ได้แต่ขอโทษไม่หยุด แต่เด็กอ้วนตัวกลมก็ยังไม่ยอมเลิกรา
ฉันชักไม่สบอารมณ์แล้ว ทิ้งบุหรี่ในมือแล้วเดินเข้าไปหาเด็กอ้วนตัวกลม คว้าตัวเขายกขึ้นมาห้อยอยู่มือหนึ่ง แล้ววางไปอีกทางหนึ่ง ทำหน้าดุใส่แล้วพูดว่า "เจ้าตัวเล็ก คนอื่นเขาขอโทษแล้ว แกยังไม่เลิกอีกหรือไง?"
เด็กอ้วนตัวกลมถูกฉันขู่จริงๆ ด้วย น้ำตาคลอเบ้าพูดกับฉันว่า "พวกลุงรังแกคนอื่น…"
"พวกเราก็ออกมาใช้ชีวิตกันทั้งนั้น ชนรถแกแล้วมันทำไม แกไม่เคยชนรถคนอื่นหรือไง?" ฉันยังคงทำหน้าดุพูด