ในที่สุดฉันก็ใช้คำถามเมื่อกี้ มองเจี่ยนเวยอย่างเปิดเผย รอเธอให้คำตอบกับฉัน ครั้งนี้ที่เธอติดต่อฉันมาเอง ทำให้ฉันประหลาดใจมากจริง ๆ
เจี่ยนเวยสบตากับฉัน ฉันเลยได้เห็นใบหน้าตรง ๆ ของเธอเต็มตา ใบหน้าเธอยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ฉันเกิดแรงกระตุ้น อยากกอดเธอ ไม่สนแล้วว่าตอนนี้เธออยู่กับใคร หรือคบกับใครอยู่
แต่สุดท้ายเหตุผลก็ชนะแรงกระตุ้น ได้แต่มองเธอนิ่ง ๆ
นานทีเดียว เจี่ยนเวยพูดกับฉันว่า "กลับมาครั้งนี้ ฉันคงไม่ไปอเมริกาอีกแล้ว"
ฉันพยักหน้า แต่เงียบ ไม่ว่าเธอจะไปอเมริกาหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันทำได้มากสุดก็แค่ยืนมองเรื่องนี้ในมุมของเพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง
"แล้วนายล่ะ สองปีมานี้ใช้ชีวิตเป็นไงบ้าง?" เจี่ยนเวยยิ้มถามฉัน
"ดีนะ! ทุกวันก็ใช้ชีวิตได้ตามสบายดี" ฉันยิ้มตอบเจี่ยนเวยไป แต่ประโยคนี้พูดไปแค่ครึ่งเดียว จริงอยู่ที่ฉันใช้ชีวิตตามสบายมาก สบายที่จะคิดถึงเธอ สบายที่จะเจ็บปวด สบายที่จะฝังตัวเองอยู่ในความรักครั้งก่อนอย่างไม่ขยับเขยื้อน และใครก็ห้ามฉันไม่ได้ สบายพอไหมล่ะ!
"ถ้างั้นก็ดี" เจี่ยนเวยมองฉัน พยักหน้าพูด
"แล้วเธอล่ะ ชีวิตเธอเป็นไงบ้าง?"
คำถามนี้ทำให้เจี่ยนเวยคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบว่า "ถึงจะไม่ได้สบายแบบนาย แต่ก็ถือว่าไม่เลว"
ฉันตอบอย่างฝืด ๆ ว่า "อ้อ ถ้างั้นก็ดีเหมือนกันนะ"
เราทั้งคู่จมลงสู่ความเงียบอีกครั้ง ความเงียบนี้เหมือนกำลังเสียดสีว่าเมื่อก่อนเราเคยคุยกันได้ทุกเรื่องไม่หยุด ฉันรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ดูท่าเจี่ยนเวยก็คงมีอารมณ์เดียวกับฉัน ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นพูดกับฉันว่า "ลมหนาวมาก ฉันกลับก่อนนะ"
"อ่อ… ได้!" ฉันตอบรับ แต่ก็ไม่ลุกขึ้น