หลังจากใคร่ครวญชั่วครู่ ผมก็ตัดสินใจใช้คำโกหกที่เคยใช้กับเจี่ยนเวยมาหลอกหมีไช่: "กีตาร์ตัวนั้นซีซีเอาไปปักกิ่งแล้ว หลัวเปิ่นจะใช้"
"จริงเหรอ?"
ผมรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง เพราะอย่างไรหมีไช่ก็ไม่ใช่เจี่ยนเวย เธอเกลียดการถูกหลอกลวงที่สุด และอาจจะโทรไปหาซีซีเพื่อยืนยันจริงๆ ก็ได้
แต่ท้ายที่สุดผมก็เป็นผู้ชายที่มีจิตใจแข็งแกร่งดี จึงรีบเก็บซ่อนความประหม่าพร้อมยิ้มแล้วพูดว่า "ใช่ ถ้าเธอไม่เชื่อ ก็โทรไปถามซีซีตอนนี้เลย"
"แต่เมื่อกี้ทำไมนายไม่บอก?"
"บอกตอนนี้ก็ไม่สายนี่นา บอกเธอแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็โทรหาซีซีสิ"
"ไม่ต้องโทรดีกว่า ดึกมากแล้ว ไม่อยากรบกวนเธอกับหลัวเปิ่น"
ในใจผมถอนหายใจโล่งอกทันที แล้วพูดกับเธอต่อว่า "เธอกลับไปเอากีตาร์มาเถอะ เรามาซ้อมสองเพลงนี้ให้คล่องกันคืนนี้เลย"
"อืม"
……
ภายในห้องเก่า หมีไช่นั่งจับกีตาร์บนเก้าอี้ ส่วนผมนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ยกโน้ตกีตาร์ให้เธอซ้อม
ท่ามกลางเสียงเพลงลอยละล่อง ผมรู้สึกใจลอย นึกถึงยวินจื่อนักร้องต้นฉบับของสองเพลงนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ใจเต็มไปด้วยความเสียดาย นี่คือนักร้องหญิงที่ผมชอบมาก เพลง "เริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วง" ถูกเธอขับร้องให้มีรสชาติเหมือนเทพนิยายแสนเศร้า เคยเขย่าจิตใจผมอยู่เนิ่นนาน แต่สุดท้ายนักร้องหญิงเช่นนี้กลับเลือกจบชีวิตตัวเองด้วยการฆ่าตัวตาย
จู่ๆ หมีไช่ก็หยุดร้อง เธอถามผมว่า "เจาหยาง ทำไมนายดูใจลอยแบบนั้นล่ะ ฉันร้องอารมณ์เพลงไม่ถูกหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับเธอ แค่คิดถึงนักร้องต้นฉบับของสองเพลงนี้ ตอนนั้นอัลบั้ม 'สี่ฤดู' ของเธอ ผมฟังวนไปหลายรอบ"