เมื่อห่างไกลจากย่านชุมชนเก่าคร่ำครึนั้นแล้ว ผมลากกระเป๋าเดินไปตามถนนในตัวเมือง เดินอยู่เนิ่นนานกว่าจะพบม้าหินสำหรับนั่งพักในลานกว้างแห่งหนึ่ง
ผมวางกระเป๋าไว้ข้างม้าหิน จุดบุหรี่สูบแล้วนั่งลง มองแสงนีออนที่กะพริบระยิบระยับตามอาคารสูง ในใจพลันเกิดความหวาดหวั่นไม่รู้จะมุ่งหน้าไปทางไหน
รีบหลบสายตาจากแสงสีเงาใต้เงื่อนไขของเมืองนี้ ผมเงยหน้ามองฟ้า ค้นหา "เมืองในฟากฟ้า" ที่หลุดลอกออกไปจากกายใจผมแล้ว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ลานกว้างมีกลุ่มคุณป้าเต้นรำกลางแจ้งถือพัดมารวมตัวกัน เสียงเพลงที่ดังขึ้นกลบกลืนผมทันที ท่ามกลางความอึดอัดนั้นยิ่งมองไม่เห็น "เมืองในฟากฟ้า" ชัดเจน บางทีมันอาจหลบไปหลังดวงจันทร์นานแล้ว บางทีมันอาจถูกสายลมที่พัดผ่านเมื่อครู่หอบหายไป…
แต่ค่ำคืนนี้ ยังไงผมก็ต้องหาที่พักสักแห่งในเมืองนี้ให้ได้
ผมหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง ต่อสายหาหลัวเปิ่น เขาพักอยู่แถวสถานีรถไฟ พอดีพรุ่งนี้ผมต้องนั่งรถไฟไปห้างเตี้ยน งั้นคืนนี้ก็ขออาศัยนอนที่เขาก่อนแล้วกัน
ท่ามกลางเสียงอึกทึก หลัวเปิ่นรับสาย "เจาหยาง มีธุระอะไรกับข้าหรอ?"
"ยังเล่นดนตรีอยู่ที่บาร์เหรอ?"
"ใช่ อีกเดี๋ยวก็ถึงคิววงข้าแล้ว"
"อ้อ… คือ ข้าอยากไปขอค้างที่เจ้าสักคืน สะดวกไหม?"
หลัวเปิ่นหัวเราะพลางตอบ "มีอะไรไม่สะดวก? เจ้ามาที่บาร์ตอนนี้เลยแล้วกัน ข้าเลี้ยงเหล้าเอง ที่นี่ข้ายังมีคูปองอีกหลายใบ"
"ข้าไปที่อยู่เจ้าเลยดีกว่า ไม่ไปบาร์หรอก"
"มาเถอะน่า ข้าเลี้ยงเหล้า ข้ามีคูปองอีกหลายใบเลยนะ"
"ไม่ไปแล้วจริง ๆ" ผมพูดจบก็วางสาย ทิ้งข้อสงสัยว่าทำไมไม่ไปไว้ให้หลัวเปิ่น
หลังจากออกจากลานกว้าง ผมนั่งแท็กซี่ตรงไปที่พักของหลัวเปิ่น พอดูเวลายังเช้าอยู่ ก็เลยไปสถานีรถไฟซื้อตั๋วรถไฟจากซูโจวไปอี้อูในเช้าวันพรุ่งนี้
……
เกือบเที่ยงคืน หลัวเปิ่นถึงกลับมาจากบาร์ ส่วนผมเอนกายพิงกระเป๋าตัวเองหลับอยู่ที่ทางเดินหน้าห้องแล้ว
หลัวเปิ่นตบผมให้ตื่น พูดบ่น ๆ ว่า "ไอ้หมอนี่ช่วงนี้เปลี่ยนนิสัยแล้วเรอะ! ชวนไปบาร์ก็ไม่ยอมไป ดันยอมนอนรอโง่ ๆ อยู่ที่ทางเดิน!"
ผมเพียงยิ้ม ไม่ปริปาก
หลัวเปิ่นเปิดประตูไปพลางถามผม "เจ้าย้ายบ้านแล้วเหรอ?"