หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เนื่องจากไม่มีห้องน้ำส่วนตัวและเราวางแผนจะพักแค่คืนเดียว ทั้งหมีไช่และฉันจึงไม่ได้ล้างหน้า เธอจึงนอนบนเตียงทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด ส่วนฉันนั่งบนเก้าอี้ไม้ ใต้แสงสลัว เรานั่งเงียบๆ ด้วยกัน
"ถ้าอยากสูบบุหรี่ ก็สูบไปเถอะ"
ฉันมองไปที่หมีไช่ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอเต็มใจอนุญาตให้ฉันสูบบุหรี่ แต่สิ่งนี้กลับยิ่งทำให้ฉันไม่อยากทำร้ายเธอด้วยควันบุหรี่มือสอง
เพื่อขจัดความอยากสูบบุหรี่อย่างสิ้นเชิง ฉันจึงขยำซองบุหรี่เป็นก้อนแล้วโยนลงถังขยะข้างๆ
ทำไมต้องทิ้งบุหรี่?
ฉันไม่ได้ตอบตรงๆ แต่แค่พูดกับเธอว่า "ไม่เหนื่อยเหรอ ไปพักผ่อนเถอะ"
"และคุณ?"
"ฉันจะเข้านอนเมื่อคุณหลับแล้ว"
หมี่ไฉมองมาที่ฉัน ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล
“เป็นไรไป?”
“ฉันอยากเข้า……ห้องน้ำ เธอไปเป็นเพื่อนฉันได้ไหม”
“อืม……ผมก็อยากฉี่เหมือนกัน ไปด้วยกันเถอะ”
……
ในทางเดินไม่มีแม้แต่ไฟส่องทางเดิน ฉันจึงถือโทรศัพท์และใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์เป็นแหล่งกำเนิดแสงขณะเดินเคียงข้างกับหมี่ไฉไปข้างหน้า
ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องน้ำรวม ผมยื่นโทรศัพท์ให้มี่ไฉ่ถือไว้ แล้วกล่าวว่า “ผมเข้าไปก่อน เธอรออยู่ข้างนอกสักหน่อย”
หมี่ไฉพยักหน้า
ฉันเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน มีคนเมาเหล้าคนหนึ่งอาเจียนเต็มพื้น กลิ่นฉุนทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ ฉันจึงคลายเข็มขัดแล้วรีบไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
ฉันยังไม่ทันได้คาดเข็มขัดเลยด้วยซ้ำ ก็ออกมาจากห้องน้ำแล้วพูดกับหมี่ไฉว่า "ข้างในสกปรกเกินไป ออกไปถามเจ้าของบ้านกันดีกว่าว่ามีห้องน้ำอื่นอีกไหม"
มี่ไฉ่ยื่นโทรศัพท์ที่ใช้ส่องสว่างกลับมาให้ผม แล้วกล่าวว่า “ถ้าเธอใช้ได้ ฉันก็ใช้ได้”