ตอนที่ผมบอกว่าหมีไช่โกหกหลอกลวงนั้น สีหน้าของเธอกลับไม่เปลี่ยนไปมากนัก ยังคงสงบนิ่งและพูดกับผมว่า "ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนก็เคยบอกคุณแล้วว่า การที่เราสองคนอยู่ด้วยกันมันมีเรื่องไม่สะดวกมากเกินไป ทั้งรูปแบบการใช้ชีวิตและนิสัยก็ต่างกันมาก ทำไมคุณต้องคอยหาเรื่องให้ฉันลำบากใจครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วมาพัวพันฉันแบบไม่จบไม่สิ้นแบบนี้"
ผมก็ตอบกลับไปอย่างสงบเช่นกันว่า "คุณอย่าพูดแบบนั้นเลย ผมเคยพัวพันคุณเหรอ ที่ผมคิดถึงก็คือห้องนั้น ถ้าคุณย้ายออกไป ผมก็จะไม่ตามหาคุณอีกเลยตลอดชีวิต"
หมีไช่พยักหน้าแล้วพูดว่า "เรื่องนี้ฉันเชื่อ แต่ในโฉนดมันเขียนชื่อฉันไว้ชัดเจน การที่คุณคิดถึงมันจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ"
ผมพูดกับหมีไช่อย่างจริงจังว่า "เราลองสลับมุมมองกันคิดดูได้ไหม สมมติว่าคุณอาศัยอยู่ในบ้านหลังหนึ่งมากว่าสองปี แล้วจู่ๆ ต้องย้ายออกไป คุณจะรู้สึกยังไง ในเมืองซูโจวนี้ เราไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ชีวิตล่องลอยไม่มั่นคง ในใจมันโหยหาที่พึ่งพิงจริงๆ โดยเฉพาะยามค่ำคืน... คุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่มีที่ไป มันอึดอัดและไร้ที่พึ่งมาก!"
หมีไช่นิ่งเงียบ
ผมก็นิ่งเงียบเช่นกัน ณ ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เราขัดแย้งกันไม่ได้มีแค่บ้านหลังเดียว แต่มันมีเรื่องของชนชั้นด้วย อุปสรรคนี้ทำให้เราไม่สามารถเข้าใจกันและกันได้ ต่างคนต่างยึดมั่นในจุดยืนของตัวเอง และในการยึดมั่นนั้นก็ทรมานซึ่งกันและกัน
ผ่านไปนาน ผมถามหมีไช่ด้วยความสงสัยว่า "จริงๆ แล้วถ้าคุณอยากให้ผมไปจริงๆ อย่างเช่นเรียกตำรวจมาจัดการ ผมก็ต้องไปอยู่ดี ทำไมคุณถึงไม่ทำแบบนั้นมาตลอด"