คืนนั้น หมีไช่นอนบนเตียงของผม ส่วนผมนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น จากนั้นในความเงียบงัน เราก็ผ่านค่ำคืนไปต้อนรับแสงอรุณของวันใหม่
เช้าตรู่ ผมตื่นก่อนหมีไช่ แต่เพราะอากาศหนาวจึงไม่อยากลุกขึ้นมาทันที ได้แต่นอนอืดอยู่บนโซฟา
ไม่นาน หมีไช่ก็แต่งตัวเรียบร้อยออกมาจากห้องนอนของตัวเอง ดูท่าเมื่อคืนเธอจะตื่นขึ้นมาระหว่างทาง แล้วกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง
เธอเดินมาหาผมแล้วถามว่า “นายยังไม่ตื่นอีกเหรอ ใกล้แปดโมงแล้วนะ”
“ก็ผมไม่ได้ไปทำงาน จะรีบลุกทำไม”
“อ้อ งั้นนายนอนต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน... อ้อ แล้วเช้านี้อยากกินอะไร เดี๋ยวฉันลงไปซื้อให้”
แต่ผมไม่สนใจเรื่องอาหารเช้า ถามเธอว่า “บ่ายนี้เธอว่างไหม เรานัดกันไว้ว่าจะไปแข่งรถกับเจ้าอ้วนนี่ ถ้าชนะมีเคเอฟซีกินนะ!”
“น่าจะว่างนะ ตารางงานวันนี้ไม่ได้แน่นมาก”
ผมดูวันที่ในปฏิทินติดผนังแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์อาทิตย์เหรอ เธอยังต้องไปบริษัทอีกหรือ”
“อืม ช่วงนี้ยุ่งมากเลย พรุ่งนี้ก็ต้องไปเซี่ยงไฮ้ ร้านของจัวเหม่ยที่เซี่ยงไฮ้เริ่มเตรียมการเปิดดำเนินงานแล้ว”
“อ้อ” ผมรับคำเบาๆ แต่ก็รู้ว่าหมีไช่ยอมประนีประนอมกับหมีจ้งเต๋อในกลยุทธ์ “เมืองใหญ่” ของจัวเหม่ยแล้ว ไม่อย่างนั้นร้านที่เซี่ยงไฮ้คงไม่เริ่มเตรียมเปิดเร็วขนาดนี้
……
ผมลุกขึ้นในระหว่างที่หมีไช่ลงไปซื้ออาหารเช้า พอกลับมาเราก็กินข้าวด้วยกัน เสร็จแล้วหมีไช่ก็ไปบริษัท
ตลอดทั้งเช้าผมปรับแต่งรถแข่งที่ดัดแปลงไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าบ่ายนี้จะเอาชนะเจ้าอ้วนได้แบบราบคาบ และกู้หน้าคืนต่อหน้าหมีไช่
ในที่สุดก็ถึงช่วงบ่าย แต่หมีไช่ก็ยังไม่โทรมาบอกแน่ๆ ว่าเธอว่างไหม ผมกลัวเธอติดงานสำคัญ เลยไม่กล้าโทรไปรบกวน ได้แต่รอคอยอย่างร้อนใจ