ในยามค่ำคืน ฉันกับหมีไช่สลับบทบาทกัน ฉันกินทีรามิสุของเธอ ส่วนเธอก็เล่นกีตาร์และร้องเพลง "รองเท้าส้นสูงสีแดง" ของไช่เจี้ยนหย่าให้ฉันฟัง
ร้องจบแล้ว หมีไช่วางกีตาร์ลงบนพื้นหญ้าข้างตัว ฉันยกมือของเธอขึ้นดูพลางถามว่า "ทำไมตอนนี้เธอไม่ทำเล็บแล้วล่ะ"
"ทำแล้วเล่นกีตาร์ไม่ได้น่ะสิ!" เธอหยุดเล็กน้อย แล้วพูดกับฉันต่อว่า "เจาหยาง ฉันอยากให้กีตาร์เธอสักตัว ชีวิตของเธอขาดมันไม่ได้หรอก"
"เธอคิดผิดแล้ว... ฉันไม่ใช่หลัวเปิ่นนะ กีตาร์สำหรับฉันมีก็ได้ไม่มีก็ได้"
"จริงเหรอ"
"จริงสิ เว้นแต่เธอจะคิดว่าฉันจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมที่ต้องหาเงินด้วยการร้องเพลงตามบาร์อีก"
หมีไช่ดูเหมือนลังเล แต่ก็ยังพูดกับฉันว่า "ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบให้ฉันให้ของขวัญ แต่ฉันสั่งทำกีตาร์ให้เธอที่ร้านเครื่องดนตรีในเซี่ยงไฮ้ไว้แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะได้"
ฉันหยิบบุหรี่ออกมาจุด สูดลึกหนึ่งครั้ง แล้วถามว่า "ราคาเท่าไหร่"
"สำคัญด้วยเหรอ"
"ก็ถามไปเรื่อย อย่างน้อยก็พอจะบอกคุณภาพกีตาร์ได้คร่าวๆ น่ะ"
"ได้ของแล้วเธอก็รู้เอง" พูดจบ เธอก็ถามอย่างกังวลเล็กน้อยว่า "เธอจะรับมันไหม"
ฉันพยักหน้า
หมีไช่ยิ้มออกมา จากนั้นก็คล้องแขนฉันและซบลงบนไหล่ฉัน หลับตาดื่มด่ำกับสายลมยามค่ำที่พัดมาเป็นระลอก
……
วันรุ่งขึ้น ซีซีกลับถึงซูโจวจากปักกิ่ง พร้อมกับหลัวเปิ่นที่เดินทางมาด้วยกัน ตอนนี้เยว่เหยายังไม่ได้ไปจากซูโจว เราเลยนัดกันไปกินข้าวที่ร้าน "ณ เมืองว่างเปล่า" เย็นนี้
ฉันมีกลุ่มเพื่อนสองกลุ่มในเมืองนี้ กลุ่มหนึ่งนำโดยฝางหยวนกับเหยียนเหยียน อีกกลุ่มคือซีซี หลัวเปิ่น และเยว่เหยา แปลกดีที่ตอนแรกฉันกับฝางหยวนพวกเขาคบกันนานกว่า แต่กลับห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนซีซีกับหลัวเปิ่นเพิ่งรู้จักกันหลังเรียนจบ แต่กลับสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ... บางทีสถานการณ์นี้อาจเกิดจากการคบกันของเจี่ยนเวยกับเซี่ยงเฉิน แต่จะเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุดหรือไม่ ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก